Door de bedreiging van Groenland heeft Trump alles te verliezen, behalve de verkiezingen
In dit artikel:
De dreiging van president Donald Trump om Groenland door de Verenigde Staten in te lijven wordt in het artikel neergezet als niet zozeer een rationele geopolitieke zet, maar als een impulsieve actie van een machtige, narcistische leider. Leiders, deskundigen en analisten kijken ernaar en concluderen vrijwel unaniem dat het opbreken van de internationale orde — in het bijzonder het ondergraven van een NAVO-lid — de VS en zijn bevolking geen strategisch of economisch voordeel zal opleveren. Wel vormt zo’n stunt een persoonlijke winst voor Trump en zijn belangrijkste achterban.
De schrijver stelt dat Groenland mogelijk niet meer is dan een middel: een aanleiding om een crisissituatie te creëren die ruimte biedt voor het uitstellen of afblazen van belangrijke verkiezingen. In dat scenario dienen internationale spanningen als rechtvaardiging om de midterm-verkiezingen (de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen, in dit geval november 2026) uit te stellen, waardoor Trump en zijn bondgenoten voorkomen dat ze in een electorale nederlaag worden gedwongen.
Het artikel plaatst deze bedreiging in een bredere transformatie die sinds Trumps tweede termijn plaatsvindt. Twee parallelle bewegingen worden genoemd: 1) een methodische herinrichting van de staatsstructuren via Project 2025 (een plan van conservatieve actoren) waarbij cruciale ambtelijke en bestuurlijke posten gevuld worden met ultraconservatieven en loyale volgers — wat de traditionele vangrails van expertise en checks & balances verzwakt; en 2) impulsieve, internationale powerplays van Trump zelf: onverwachte militaire acties, riskante ontvoerings- en inlijvingsdaden, en een gebrek aan exit- of consequentiebeleid. Als voorbeelden van het eerste type worden genoemd: massaontslagen in de overheid, het terugdraaien van precedentstukken zoals Roe v. Wade, en een harde aanpak van immigranten. Het tweede type uit zich in chaotische buitenlandse optredens die mondiale stabiliteit bedreigen.
De auteur waarschuwt ook voor de interne machtsmiddelen van Trump: hij bouwt een persoonlijke beschermings- en machtsinfrastructuur uit en omringt zich met ja-knikkers, waardoor traditionele institutionele remmen (inclusief de loyaliteit van het leger aan de grondwet) minder effectief kunnen worden als lagere rangen sterk ge-MAGA’d zijn. Hierdoor ontstaat het reële gevaar dat ongrondwettelijke orders toch uitgevoerd zouden worden.
De kernconclusie is tweeledig: strategisch levert een Groenland-act niets op voor de VS, maar het kan politieke winst brengen voor Trump door een crisis te creëren die verkiezingen in de weg staat. Daarom roept het stuk Europa en de EU op om krachtig en eensgezind op te treden samen met rationele transatlantische bondgenoten, zodat dergelijke instrumentalisering van internationale spanningen wordt tegengegaan en de rechtsorde en democratische processen beschermd blijven.
Korte context: Groenland valt onder het koninkrijk Denemarken en heeft strategische waarde in het Noordpoolgebied (bases, grondstoffen, arctische toegangswegen), maar experts zien geen overtuigende reden waarom de VS feitelijk zouden profiteren van een annexatie die de NAVO en de internationale relatie met Europa ernstig zou schaden.