Doodgewoon verzekerd?

In dit artikel:

In dit opiniestuk gebruikt de auteur een gesprek tussen twee oudere vrouwen in een grand café als ingang om te laten zien hoe gewoon de dood in het dagelijks leven kan worden. Wat voor de een een ingrijpend verlies is, blijkt voor de ander vaak slechts een datum op de agenda. Van daaruit reflecteert de schrijver op de ongelijkheid in het leven: wie in welvaart leeft, kan zich tegen rampspoed indekken, terwijl voor veel mensen op aarde vooral overleven centraal staat.

Die gedachte wordt verbonden aan een oude promotietekst van de Daily Mail uit 1932, waarin een ‘gratis verzekering’ bij de krant werd aangeprezen met opvallende uitkeringsbedragen bij spoorwegongelukken en andere ongevallen. De auteur beschrijft hoe vreemd en bijna grotesk zo’n tekst nu aandoet, maar ziet er ook een symbool in van ons geloof dat risico’s en zelfs de dood te beheersen zijn. Tegelijk benadrukt hij dat er eigenlijk niets gratis is en dat de dood zich niet laat afkopen.

Het stuk eindigt weer in het café, waar de twee vrouwen nuchter vaststellen dat een overleden kennis toch gemist wordt, ondanks de luchtige toon waarmee over de dood werd gesproken. Daarmee sluit de auteur af met de paradox dat mensen de dood als gewoon behandelen, terwijl gemis en verdriet uiteindelijk blijven.