Dolly is dood

In dit artikel:

De dood van Dolly Parton raakt de auteur diep, omdat zij voor veel queer mensen uitgroeide tot een zeldzame ‘Queer Moeder’: een flamboyante, ervaren artiest die zich oprecht en vanzelfsprekend uitsprak voor de rechten van homo- en transpersonen. Parton deed dat al voordat zulke steun breed geaccepteerd was. Ze schreef in 2005 een lied voor de film *Transamerica* en verdedigde het homohuwelijk met humor, waardoor ze ook conservatieve fans wist te bereiken.

Volgens de auteur ontbreekt in Nederland momenteel een vergelijkbare, decennialang zichtbare persoonlijkheid die met haar status en overtuigingskracht voor de queer gemeenschap opstaat. Er waren wel belangrijke voorgangers, onder wie de Zangeres Zonder Naam, die in 1977 in Paradiso protesteerde tegen antihomo-activiste Anita Bryant, en artiesten als Adèle Bloemendaal, Jasperina de Jong en Liesbeth List. Ook queer artiesten als Robert Long, Pia Beck, Jos Brink, Albert Mol en Paul de Leeuw droegen bij aan de zichtbaarheid en emancipatie.

Nederland kent daarmee een geschiedenis van openlijk queer activisme, mogelijk mede doordat het land klein is en verborgen blijven lastig is. Tegenwoordig komt uitgesproken steun volgens de auteur vooral van jongere allies, zoals S10 en Sophie Straat. Toch verlangt die naar een nieuwe, uitgesproken en niet te negeren Queer Moeder (m/v/x), juist nu queerhaat opnieuw toeneemt. Tot die tijd sluit de auteur zich aan bij Jane Fonda, die Dolly’s gay en trans fans opriep haar niet alleen te betreuren, maar haar leven feestelijk te vieren.