Dit zijn de engste horrorfilms die ooit zijn gemaakt

In dit artikel:

Al in 1896 werd het horrorgenre geboren met Georges Méliès’ korte Franse film Le Manoir du Diable — een theatrale stunt met spoken, skeletten en de Duivel als curiositeit van vroege speciale effecten. Vanaf die vroege experimenten ontstonden in de decennia erna iconen als Nosferatu en Frankenstein, en groeide horror uit tot een genre dat steeds explicieter en inventiever schrik aanjaagt.

Rotten Tomatoes en critici noemen een aantal titels de allervreesaanjagendste films ooit. Centraal staat The Exorcist (jaren ’70): een financieel succesvolle klassieker die de standaard zette voor films over duiveluitdrijving, waarin een jonge priester probeert een meisje van bezetenheid te bevrijden. Ari Asters debuut Hereditary verplaatste de angst naar het intieme: bovennatuurlijke verschijnselen fungeren als vergrootglas voor familietrauma’s en bouwen langzaam een verlammende spanning op. Sinister gebruikt smerige, bloederige beelden en gevonden videobanden om een schrijver en zijn gezin in een steeds grimmiger web te trekken.

Stanley Kubricks The Shining verankerde zich diep in de popcultuur met het isolement en het bovennatuurlijke van het Overlook Hotel — een verfilming van een van Kings vroegere boeken die voor velen een must-see is, ook buiten de horriefans. The Texas Chain Saw Massacre (jaren ’70) leverde het prototype voor de gemaskerde maniak en introduceerde het nu klassieke scenario van jongeren die stranden bij een gestoorde familie en een nachtmerrie beleven.

Salò (The 120 Days of Sodom) staat aan de andere kant van het spectrum als extreem shockmateriaal, gebaseerd op de sadistische tekst van de markies de Sade en praktisch onvindbaar door zijn controversiële beelden. Insidious maakte indruk door intelligente, onverwachte jump scares en startte een franchise rond demonische dimensies. En The Blair Witch Project populariseerde het found-footage-subgenre: drie filmstudenten verdwalen in de bossen van Maryland en verworden van documentairemakers tot slachtoffers van iets ongrijpbaars.

Wat deze films gemeen hebben is niet één truc maar een mix van sfeer, geluid, onverwachte wendingen en vaak een realistische context — die samen zorgt dat de kijker lang blijft nazinderen.