Disney gaat ten onder aan eigen gekte met nieuwe Pixar-film: 200 miljoen door het afvoerputje
In dit artikel:
Pixar kampt met een flinke tegenvaller nu hun nieuwste film Elio, oorspronkelijk bedoeld als een gevoelig en origineel verhaal, is uitgegroeid tot een creatief mislukt project met een torenhoog budget van ruim 200 miljoen dollar en een teleurstellende wereldwijde opbrengst van slechts 72 miljoen dollar. Dit maakt Elio de slechtst presterende Pixar-film ooit. De film was aanvankelijk een verhaal over een 11-jarige jongen met subtiele queere kenmerken, bedacht door Coco-co-regisseur Adrian Molina. Na een negatieve testvertoning verwaterde deze queer-subtekst: Pixar mengde zich stevig in het proces, verminderde de aanwezigheid van queerness, masculeerde het hoofdpersonage en schakelde Molina uit het project. Het herschreven script en de nieuwe regie leidden tot een rommelige film die het publiek duidelijk niet wist te boeien.
Hoewel er in de media wordt gesuggereerd dat Disney en Pixar inclusieve boodschappen afzwakken uit angst voor conservatieve kritiek, blijkt vooral dat de studio's zelf krampachtig worstelen om politiek correcte signalen uit te zenden. Interne medewerkers beschrijven een angstcultuur waarin verhalen ondergeschikt raken aan politieke boodschappen. Filmmakers krijgen zelfs opdrachten met de eis om hoofdpersonages queer te maken, wat resulteert in films die eerder als ideologische pamfletten aandoen dan als meeslepende vertellingen. Dit zet kijkers – jong en oud – af.
Het begrip ‘representatie’ wordt vaak als hoogste goed gezien, maar de verplichte diversiteitscontroles lijken een rem op creatieve kwaliteit te zijn. Bioscoopbezoekers willen niet het gevoel krijgen een identiteitslesje voorgeschoteld te krijgen, maar verlangden naar emotie, verassing en humor. De flop van Elio symboliseert dit moe worden van opgelegde representatie en geforceerde diversiteit. Studios lijken gevangen in een ideologische wurggreep die hun vermogen om krachtige, originele verhalen te maken ernstig belemmert.
Pixar stond ooit bekend om tijdloze en ontroerende verhalen, zoals Finding Nemo, Up, Toy Story en WALL-E, waarin het vooral draaide om het verhaal zelf en niet om de seksuele identiteit van personages. Tegenwoordig lijkt de studio vergeten te zijn dat de kracht van een film in de inhoud ligt, niet in de politieke boodschappen die het moet uitdragen.