Discrimineren mag weer, zolang het woke is

In dit artikel:

De auteur uit felle kritiek op wat hij “wokisme” noemt en stelt dat deze ideologie steeds verder radicaliseert. Volgens hem vertoont zij overeenkomsten met totalitaire systemen zoals communisme en fascisme, omdat er weinig ruimte zou zijn voor afwijkende opvattingen en tegenstanders snel als vijanden worden bestempeld. Hij verwijt aanhangers van woke dat zij mensen langs strakke raciale, sekse- en religieuze scheidslijnen indelen: wit, man, christelijk en joods zouden negatief worden voorgesteld, terwijl zwart, vrouw en islam positief zouden gelden. De auteur vergelijkt dit met historische ideeën over Über- en Untermenschen. Tegelijk stelt hij dat fascisten volgens hem openlijker voor hun overtuigingen uitkwamen, terwijl wokisten hun tegenstanders juist van fascisme beschuldigen. Het stuk is een uitgesproken opiniërende kritiek, geen neutrale analyse.