Direct spuugt baby Silke de speen uit - niemand noemt haar pappa een narcist!

In dit artikel:

In een klein, knus Amsterdams koffietentje schuilt vertelster Manon Albers voor een onverwachte bui en observeert twee vriendinnen: een kersverse moeder met een glanzende designkinderwagen en een goedgeklede vriendin met opengeklapte laptop. De wagen is vol hippe snufjes — regenhoes, speenkapstokje, ventilatieroosters en zelfs een pompfunctie voor een dikker matrasje — maar dat helpt niet tegen een onrustige baby, Silke, die pruttelt en uiteindelijk hard begint te krijsen.

De moeder is zichtbaar moe; ze vertelt dat ze nauwelijks slaapt en dat de vader niet meer van zich laat horen. Haar vriendin neemt het praktisch en oordeelt snel: geen liefde, wel lust — een narcist, volgens haar. In de krappe ruimte, waar de ramen beslaan en zachte jazz speelt, probeert de moeder te voeden en een speen te geven die Silke uitspuugt. Na een korte paniek en een bezoekje aan de luierzone keert even later de rust terug en drinken de vrouwen samen mellow lattes, lachen over ‘luierzone’ versus een zonnig Ibiza — een kleine, intieme reminder van vriendschap en troost te midden van moderne ouderschapszorgen.