Dimitri Verhulst (53) nam afscheid van de literatuur, maar schreef tóch een nieuwe roman: 'Zo'n man als de hoofdpersoon zou ik kunnen worden als ik niet oplet'

In dit artikel:

Dimitri Verhulst (53) keert onverwacht terug naar de roman met Een verwittigd man is niets waard, een innerlijke monoloog van de zelfdestructieve filmmaker Eric Finck. In het boek — opgebouwd uit korte, staccatozinnen die elk op een nieuwe regel beginnen — rolt een verslagen man die rokend en drinkend achter zijn piano zit terug door zijn verleden: zijn vrouw is weg, van zijn zoon heeft hij al twee jaar niets gehoord, en hij blikt terug op een moeilijke jeugd terwijl hij “corny jazz ballads” speelt.

Verhulst, die recent nog de roman Bechamel mucho (2024) publiceerde en de film Waarom Wettelen? (2025) maakte, overwoog romaneren op te geven maar vond uiteindelijk opnieuw de “punk” in zijn schrijven. Er bestaan twee versies van het boek; de eerste was traditioneler en lyrischer, de tweede radicaal afgebroken in vorm — een bewuste keuze om iets te maken wat volgens hem geen kunstmatige intelligentie snel zou produceren en om de banale, alledaagse gedachten van een mens zichtbaar te maken naast plotseling pijnlijke zinnen.

Veel materiaal is autobiografisch of ontleend aan zijn omgeving: Finck woont min of meer waar Verhulst woont, en de auteur erkent dat hij delen van zichzelf heeft gebruikt — tot het punt waarop hij de hoofdpersoon begon te haten. Centrale thema’s zijn empathie voor gebroken mensen, de verantwoordelijkheid van het individu (Verhulst verwerpt het idee dat een slechte jeugd een excuus hoort te zijn voor misdaden) en de spanning tussen provocatie en maatschappelijke kritiek. Hij waarschuwt ook voor lezers die personages gelijkstellen aan hun schepper en bespreekt de veranderende culturele normen rond wie er mag spreken of gecanceld wordt.

Het interview vond plaats via videogesprek vanuit Oostende, met Verhulst sigaret in de hand. De roman zoekt met zijn vormexperiment zowel een stilistische vernieuwing als een morele spiegel: Een verwittigd man is niets waard wil de lezer confronteren met kleinmenselijke banaliteiten en tegelijk met scherpe, soms ongemakkelijke waarheden.