Dieper zien door te luisteren met politicus Ahmed Aboutaleb en het New European Ensemble

In dit artikel:

Ahmed Aboutaleb stelde in het Mavericks-concert Seeing Without Seeing van het New European Ensemble dat meningen pas schadelijk worden zodra ze muren vormen waar geen ramen in zitten: we zien elkaar niet meer en verdwalen in een vernauwde werkelijkheid. Hij leidde het programma in met recitaties van oude Arabische dichters en een literaire brug naar de blinde zanger Jules de Corte, die de mens vooral in relatie tot de medemens plaatst.

De Nederlands-Koerdische componist Hawar Tawfiq vervolgde die gedachte in zijn nieuwe werk We are blind, geïnspireerd op de slechtziende oom van zijn vriendin. Zijn drieluik voor strijkkwartet, piano, slagwerk, fluit en (bas)klarinet varieerde van verwondering over zintuiglijke rijkdom (‘Sight unseen’), via diepe, onderwaterachtige waarnemingen (‘Under the surface’) tot een ritmisch slot (‘The Sentinel’s Dance’). In dat slot liepen alle muzikanten, behalve de slagwerker, met donkere bril en blindenstok van het podium; de slagwerker vervulde de rol van wacht die ziet wat anderen ontgaat. Het ensemble speelde dit met veel virtuositeit.

Na de pauze speelde het gezelschap werken van de Syrische klarinettist en componist Kinan Azmeh — onder meer Café Damas en The Rooftop — waarin thema’s als nabijheid en afstand, geheugen en de vraag wat ‘thuis’ betekent centraal stonden. Sommige essays ontstonden tijdens de coronaperiode, toen Azmeh zijn reizende bestaan moest staken en pas na jaren zijn buren ontmoette.

Seeing Without Seeing bleek een zorgvuldig samengestelde verkenning van kijken en luisteren: door aandachtig te luisteren kregen bezoekers een diepere blik op elkaar en op wat het betekent om werkelijk te zien.