Dianne van den Belt is blij met plek in gemeente van Walkenried

In dit artikel:

Een Nederlands echtpaar woont in de Harz (Walkenried) en beschrijft hoe ziekte en roeping hun leven en kerkelijk engagement hebben veranderd. Na een ernstige coronaziekte van de man kon hij onder druk niet meer werken; dat leidde ertoe dat ze zich anders wilden inzetten: ze ontvangen gasten in een gastenverblijf bij huis en zijn actief binnen de lokale kerk. Wim zit sinds een jaar in de Kirchenvorstand (vergelijkbaar met een kerkenraad).

Religieus hebben ze meerdere stappen gezet: afkomstig uit de Gereformeerde Gemeenten, later hervormd en daarna lid van een baptistengemeente in Nederland. In de Harz zijn de keuzemogelijkheden beperkt — vooral evangelisch-lutherse en rooms-katholieke kerken — waardoor ze bewust kozen voor de gemeente in Walkenried omdat de prediking er Christus centraal stelt en oproept tot bekering, iets wat zij essentieel vinden.

Hun inzet heeft concrete veranderingen opgeleverd: ze behaalden een besluit om doopplekken terug te brengen naar de zondagse kerkdienst met preek, omdat zij vinden dat een doop in het midden van de gemeente hoort. Tegelijk worstelen ze met verschillen: de predikant lijkt oordeel en straf in Bijbelse zin te relativeren en gaat volgens hen uit van een uiteindelijke algemene behoud; dat schrikt hen aan en brengt meningsverschillen binnen Bijbelkringen.

Verlaten is geen optie; ze voelen het als een opdracht om in deze kerk aanwezig en betekenisvol te blijven. Daarom richten ze zich op het verbindende: de centrale boodschap dat Christus stierf voor zonden en de noodzaak van vergeving.