Diane (39) neemt paard Finley mee naar cliënten in Emmen. 'Ik dacht: waarom ook niet?'
In dit artikel:
Op een miezerige ochtend parkeert huishoudelijke hulp Diane Baas (39) haar bestelbus met paardentrailer aan de E. van Drielstraat in Emmermeer en laat haar ruin Finley rustig uitstappen. Diane, die sinds ongeveer vijf à zes jaar in vier werkdagen zo’n elf cliënten bezoekt, besloot op verzoek van haar klanten het paard mee te nemen tijdens huisbezoeken — een idee dat tijdens gesprekken over haar paard vanzelf ontstond en door velen als prachtig werd ontvangen.
Eerste bezoek is bij Zorka Dimitrijevic (78), die in Servië is opgegroeid en vroeger zelf met paarden bekend was. Verrast en ontroerd noemt ze het bezoek “het mooiste cadeau” van haar verjaardag; ze had Finley eerder alleen op foto’s gezien. Dimitrijevic werkte dertig jaar in de verpleging en verzorging, kwam in maart 1969 naar Nederland om te werken en bouwde hier een nieuw leven op met gezin, opleidingen en vrijwilligerswerk. Haar woorden over identiteit vatten het samenspel van herkomst en integratie samen: wortels in Servië, een “boomstam” in Nederland.
Het duo rijdt vervolgens naar woonzorglocatie Heidehiem, waar Bennie Olde Benneker (86) met rollator het paard komt begroeten. Ook hij raakt zichtbaar onder de indruk en haalt herinneringen op aan trekpaarden op het boerenbedrijf van zijn grootouders in Twente. Kleine details — zoals Finleys glimmende, ietwat ‘bling-bling’ hoofdstel — wekken vrolijke reacties en leiden tot gesprekken over vroeger en gedeelde ervaringen met dieren.
Dianne vertelt dat ze eerder in de horeca werkte en via ziektewet en omwegen als huishoudelijke hulp terechtkwam. Ze waardeert het contact met ouderen: ze hoort zelden geklaag, maar veel vriendelijke, zelfstandige mensen. Haar werk heeft haar geleerd respectvol afstand te houden wanneer cliënten hun zelfstandigheid willen bewaren. Naast haar werkzaamheden rijdt ze zelf wedstrijden met Finley, waardoor het hoofdstel soms wat extra versiering heeft.
De huisbezoeken met Finley verbinden praktische zorg met emotionele aandacht: het dier roept herinneringen op, doorbreekt eenzame routines en levert vreugde op. Diane vindt de actie zeer geslaagd en wil het bij beter weer herhalen, waarmee ze een laagdrempelige manier aanwijst om contact en welzijn bij oudere bewoners te bevorderen.