Deze Spaanse regisseur verloor haar ouders aan aids: 'We zien dit trauma nog maar net onder ogen'

In dit artikel:

Carla Simón (39) gebruikt haar nieuwe film Romería als een persoonlijke speurtocht naar haar ouders, die jong overleden zijn, en onderzoekt tegelijk de betekenis van herinneringen. In de film reconstrueert ze hun levenssporen en probeert ze te begrijpen wat verloren verhalen betekenen voor zowel individuele rouw als collectieve identiteit. De context is Spanje, waar de aidscrisis hard toesloeg en waar veel families nog steeds last hebben van schaamte en stilte rond die periode. Simón plaatst daarmee een persoonlijk verhaal in een breder maatschappelijk raam: zoals ze zelf stelt, is dit “het verhaal van een hele generatie.” Romería sluit aan bij haar eerdere, autobiografische werk (zoals Summer 1993) maar verschuift de aandacht meer naar gedeelde herinnering en de langetermijneffecten van stigma op families en gemeenschappen. De film nodigt uit tot reflectie op verlies, historische stiltes en hoe een samenleving omgaat met pijnlijke hoofdstukken uit haar recente verleden.