Deze schrijver ging een weekend bij de nonnen in een klooster: 'Stress, zingeving of mannenhaat?'

In dit artikel:

Schrijver Tessa Sparreboom verbleef tijdens het pinksterweekend in de Onze Lieve Vrouwe Abdij in Oosterhout, waar Zij Lacht vier kloosterweekenden voor jonge vrouwen organiseert. Samen met negen andere vrouwen leefde ze mee op het ritme van de zusters: vroeg op voor de gebeden, stil ontbijten, werken, eten en weer terug naar de kapel. De groep bestond uit vrouwen met uiteenlopende achtergronden, van juf tot advocaat en meldkamercentralist, maar bijna niemand had een klassieke katholieke opvoeding.

Het stuk schetst hoe aantrekkelijk kloosterleven kan zijn voor een generatie die zoekt naar rust, houvast en zingeving. Terwijl buiten de wereld doorgaat, ervaart de auteur de abdij als een veilige, bijna besloten plek waar alleen vrouwen rondlopen en waar aandacht, regelmaat en stilte centraal staan. Tegelijk blijft de kloosterrealiteit zichtbaar: de gemeenschap is klein en vergrijsd, sommige zusters zijn oud of slecht ter been, en extra hulp van buiten is allang nodig.

Tijdens gesprekken met zuster Hildegard en hulpkracht Anita komt naar voren dat het klooster geen toevluchtsoord is voor romantiek of gemak, maar een leven als roeping. De auteur zoekt intussen naar wat haar eigen aantrekkingskracht op het katholieke ritueel verklaart, en worstelt met haar rol als journalist en deelnemer. Aan het eind van het weekend overheerst toch een gevoel van verbondenheid: door de diensten, het samen eten en de aandacht voor elkaar ontstaat een onverwachte rust.

Een opvallend nevenverhaal is dat van mededeelneemster Donna, die zegt genezen te zijn van coeliakie na een gebedsgenezing. Ze vertelt hoe ze na een religieuze bijeenkomst weer gluten begon te eten en sindsdien geen klachten meer heeft, iets wat voor haar zowel lichamelijk als geestelijk veel heeft veranderd.