Deze ontreddering wens ik mijn ergste vijand niet toe

In dit artikel:

Tijdens een vakantie met zijn vriendin raakt de schrijver op donderdag 8 januari abrupt van de buitenwereld afgesneden nadat de Iraanse overheid het internet in het land blokkeerde. Vanaf dat moment zijn berichten op Signal, WhatsApp en Telegram zichtbaar als niet-afgeleverd, waardoor hij zijn familie niet kon bereiken en een diepe onrust ontstond. Die ervaring noemt hij intens ontredderend, maar hij vond troost in de talloze bemoedigende berichten van vrienden die sommige al meer dan dertig jaar kent, en van zijn Nederlands-Israëlische schoonfamilie.

Het artikel geeft een dag-tot-dag overzicht van reacties tussen 9 en 18 januari: vrienden vragen bezorgd naar de veiligheid van zijn familie, delen eigen verwarring over het nieuws in Iran, verwijzen naar vluchtmogelijkheden, vergelijken de situatie met historische omwentelingen en bieden concrete steun en afleiding aan. De berichten tonen een mix van ontzetting, hoop, machteloosheid en solidariteit; mensen blijven herhaaldelijk informeren of er nieuws is en bieden praktische hulp of emotionele steun aan.

De schrijver reageerde vaak kort om te zeggen dat zijn berichten niet aankwamen, en leefde mee met de angst en het wachten. Uiteindelijk, op 18 januari, bereikt hem via een nichtje dat in het buitenland woont een verlossend bericht: de familie is veilig. De tekst illustreert hoe een staatelijk internetoffensief niet alleen communicatie fysiek onderbreekt, maar ook grote psychische druk veroorzaakt bij diaspora's, terwijl netwerken van vrienden en familie belangrijke buffers vormen tegen isolatie en paniek.