Deze column had eigenlijk over Diogo Jota moeten gaan

In dit artikel:

In Portugal lijken cafés en barretjes de afgelopen weken één groot WK-kijkfestijn: op de kleine televisies verschijnen bondscoach Roberto Martínez en deskundigen die opmerken dat veel internationals bij buitenlandse clubs spelen — een echo van de maritieme, wereldwijde blik van het land. Het gesprek draait echter vooral om Cristiano Ronaldo. Met 143 interlanddoelpunten staat hij bovenaan de ranglijst en zijn imago is alomtegenwoordig, maar op het toernooi maakte hij nog geen treffer en hij speelt niet altijd de volle wedstrijden. Velen vragen zich af of de 41‑jarige nogmaals kan schitteren of dat dit zijn laatste WK wordt, ook in het licht van het volgende toernooi dat deels op het Iberisch schiereiland en in Marokko zal plaatsvinden.

Ronaldo probeerde de onrust te sussen met een Instagramfoto waarin hij in zwembroek zijn gespierde lijf toont; ploeggenoot Vitinha reageerde luchtig dat er geen Photoshop aan te pas kwam. Achter de grappen schuilt echter een dieper verdriet: het verhaal van een andere speler had centraal moeten staan — Diogo Jota, een international die vorig jaar bij een auto-ongeluk om het leven kwam. Bij de eerstvolgende groepswedstrijd tegen DR Congo zullen de Portugezen polsbandjes dragen om hem te herdenken, een gebaar dat de discussie over Ronaldo’s leeftijd in perspectief zet.