Deze Amerikanen verruilden de VS voor Amsterdam vanwege Trump
In dit artikel:
Sinds de terugkeer van Donald Trump in het presidentschap zijn duizenden Amerikanen naar Nederland verhuisd, vaak om politieke en veiligheidszorgen. Het aantal visumaanvragen door Amerikanen bij de Immigratie- en Naturalisatiedienst (IND) bereikte recent een tienjarig hoogtepunt: vorig jaar werden 7.310 aanvragen geregistreerd (in 2024 waren dat 6.280 en het jaar daarvoor 6.650). Ook vroegen in het afgelopen jaar 76 Amerikanen asiel aan — een sterke stijging ten opzichte van de gebruikelijke tien tot twintig per jaar — al wijst de IND die verzoeken voorlopig af omdat de VS als veilig land wordt beschouwd. Tegelijk liep het aantal Amsterdammers met de Amerikaanse nationaliteit op tot ruim 9.000, tegen minder dan 7.400 vijf jaar geleden.
Persoonlijke verhalen illustreren de motieven. Lia Littlewood (38) en Isaac Russell (50) verlieten vier maanden geleden Yuma (Arizona) voor Amsterdam; ze noemen hun vertrek definitief en willen leven in een omgeving die beter aansluit bij hun waarden. Russell: “Dit is een definitieve verhuizing.” Anderen, zoals Tad Hopp uit San Francisco, vertrokken uit angst voor oplopende vijandigheid richting lhbtq+-mensen en uit bezorgdheid over de veiligheid van vrienden en familie. Veel vertrekkers noemen ook hoge zorgkosten, wapengeweld en het onder druk staan van burgerrechten als drijfveren.
Nederland is aantrekkelijk geworden door de Dutch-American Friendship Treaty (Daft), die Amerikaanse ondernemers relatief eenvoudig een verblijfsvergunning geeft: een zakelijke rekening met 4.500 euro volstaat vaak en partners mogen hier werken. Aanvragen voor Daft-vergunningen stegen van 310 vijf jaar geleden naar 1.180 in 2025. Platforms en diensten zijn in opkomst om emigranten te ondersteunen: GTFO-tours (Get The Fuck Out), opgericht door Bethany Quinn, helpt Amerikanen met emigratieprocessen en advisering over woonplaatsen; DaftHub van Byron Emerson verbindt ondernemers en professionals en zag zijn ledenaantal flink toenemen sinds Trumps terugkeer.
De groep die naar Nederland komt, bestaat vooral uit hoogopgeleide en financieel zelfstandige mensen — advocaten, techwerkers, ondernemers — maar ook uit lhbtq+-personen en ouders van transkinderen die hun veiligheid willen beschermen. Voor sommigen gaat het om gefundeerde vluchtelingenkeuzes, voor anderen om het benutten van mogelijkheden die emigratie biedt; veel vertrekken ervaren schuldgevoel over degenen die niet kunnen vertrekken.
Praktisch blijken er knelpunten: huisvesting in Amsterdam is moeilijk bereikbaar, zeker voor nieuwkomers zonder vaste contracten. Littlewood en Russell wonen voorlopig in een hotel en merken dat het Nederlandse huurbeschermingssysteem sterk afwijkt van de VS. Emigratiebureaus raden sommige klanten daarom aan kleinere steden zoals Haarlem of Maastricht te overwegen vanwege woningdrukte en kosten in Amsterdam.
Kort samengevat: een mix van politieke onvrede, zorgen over veiligheid en aantrekkelijke verblijfsroutes (Daft) leidt tot een duidelijke toename van Amerikanen in Nederland, met Amsterdam als voornaamste bestemming maar met zichtbare praktische barrières bij vestiging.