Destructie en verlangen staan centraal op het nieuwe album van Fontaines D.C.

In dit artikel:

Op Dopamine Chamber bouwt Fontaines D.C. voort op het succes van Romance, maar kiest de band voor een nadrukkelijker elektronische en afstandelijke sound. Die stijl roept de jaren negentig op, met hun fascinatie voor technologische angst, dreigende toekomstbeelden en invloeden van onder meer New Order, Depeche Mode, The Cure en Massive Attack.

De recensent had aanvankelijk moeite om het album te voelen, ondanks de kwaliteit van de nummers. Tijdens een nachtelijke wandeling door een verlaten binnenstad vielen de muziek en teksten echter op hun plaats: de combinatie van reclame, technologie en een wereld vol verleidelijke beloften versterkte het gevoel van een naderende, door mensen zelf veroorzaakte ondergang. Grian Chatten zingt over verdwijnen, vervreemding, geweld en wanhoop, terwijl nummers als Six Shot Morning en Mimesis de filmische sfeer verder uitwerken.

Hoogtepunt is Where Is Gone, een duet met Rosalía. Haar beheerste zang contrasteert met Chatten’s donkere bariton, waarna brede strijkers het nummer de allure van een Bondfilm of een Morricone-western geven. Het slot bezegelt de sfeer van een feest dat nog voortduurt terwijl alles langzaam instort. Dopamine Chamber wordt zo een soundtrack voor een prachtig vormgegeven ondergang.