Denkt de VVD dat wij allemaal malloten zijn?

In dit artikel:

Tijdens een wandeling door Groningen met zijn hond Sietse stuit de columnist op een VVD-affiche dat oproept tot veilige straten en rust in de portemonnee. De korte, losstaande kreten laten hem verbijsterd achter: de boodschap is voor hem onduidelijk en past niet bij de politieke realiteit die hij ervaart. Hij vraagt zich af waarom zo’n partij, die al lang aan de macht is geweest, niet met een helderdere, meer menselijke communicatie komt.

De schrijver verwijt de VVD (en soortgelijke partijen zoals D66) een gebrek aan samenhang tussen woorden en daden en een kille benadering van kiezers — alsof burgers alleen maar zijn te sturen via simplistische slogans. Die kritiek koppelt hij aan concrete zorgen in Groningen: het gevoerde beleid rond gaswinning heeft volgens hem de veiligheid en het welzijn van Groningers ernstig aangetast. In plaats van nieuwe reclamespots zou de partij beter campagnegeld kunnen besteden aan erkenning, excuses en compensatie voor het geleden leed.

Verder maakt de columnist een breder punt over politieke waarden: democratie en solidariteit zijn volgens hem hard bevochten verworvenheden die politiek leiderschap fatsoen en verantwoordelijkheid horen te respecteren. De focus op individuele financiële rust voelt hem de verkeerde prioriteit in tijden van grotere onzekerheden. Na zijn ergernis loopt hij door met Sietse, ontmoet nog veel mensen en hondjes in de stad, en sluit af met een mild pleidooi: er is niets mis met 'schapen'—maar laat ze dan wel bewust en kritisch meedenken.

Kort: een persoonlijke, emotionele reactie op een verkiezingsposter die voor de auteur symptomatisch is voor onbekommerde politieke marketing en een partij die volgens hem niet genoeg verantwoordelijkheid neemt voor concrete, door beleid veroorzaakte schade in Groningen.