Delhi wil 250 parken exclusief voor vrouwen: 'Maar uit deze oplossing blijkt ook dat geweld tegen vrouwen is genormaliseerd'
In dit artikel:
In 2023 kondigde de Indiase hoofdstad Delhi aan 250 zogenaamde ‘Pink Parks’ te willen inrichten: openbare parken waar alleen vrouwen welkom zijn, bedoeld als veilige plekken om te sporten, ontspannen of zonder angst rond te lopen. De maatregel speelt in op een bredere realiteit: veel Indiase vrouwen ervaren de stad als onveilig. Delhi noteerde in 2024 het hoogste aantal gemelde misdrijven onder 19 grote metropolen, maar onderzoekers waarschuwen dat officiële cijfers het probleem niet volledig vatten. De meeste onveilige ervaringen bestaan uit veelvoorkomende vormen van seksuele intimidatie op straat — catcalling, exhibitionisme, opdringerige aanrakingen — die samenhangen met ernstiger geweldsdelicten.
Onderzoeker Syeda Jenifa Zahan (postkoloniale stadsstudies) sprak voor haar promotieonderzoek met 76 Indiase vrouwen; geen van hen had zelf of via hun naasten geen ervaring met seksueel geweld. Zij benadrukt tegelijk dat vrouwen blijven worstelen om zich een plek te veroveren in de openbare ruimte: “Angst voor geweld door mannen staat centraal in het leven van Indiase vrouwen,” zegt ze. Socioloog Smriti Singh wijst erop dat het narratief dat thuis veilig is en de stad gevaarlijk vooral schade toebrengt: het maakt de openbare ruimte tot een uitgemaakte onveilige zone en legt verantwoordelijkheid bij vrouwen om risico’s te vermijden.
De vrouwenparken roepen verdeeldheid op. Voorstanders zien ze als bevrijdende, veilige trefpunten — een hedendaagse variant van historische gescheiden tuinen (zoals het Purdah Bagh uit de Mogolperiode) waar elitevrouwen zich buiten het zicht van mannen konden bewegen. Critici, waaronder Zahan en Singh, waarschuwen dat dergelijke segregatie het probleem niet oplost. Door bepaalde plekken als veilig te bestempelen, wordt de rest van de stad impliciet als onveilig verklaard. Dat verschuift de last van veiligheid naar vrouwen zelf en verhult de structurele oorzaken: patriarchaal gedrag en gebrek aan effectieve staatsinterventie.
Ook sociaal-economische ongelijkheid speelt mee: rijkere vrouwen kunnen vaker op veilige alternatieven terugvallen (taxi’s, exclusieve parken), terwijl lagere klassen minder opties hebben. Verder wijzen de onderzoekers erop dat het merendeel van de bedreigingen door cismannen komt en dat veiligheidsbeleid daarom expliciet gericht moet zijn op het aanpakken van mannelijke agressie. Ze pleiten voor een bredere benadering: veilige steden voor iedereen, met aandacht voor perifere wijken, inclusie van seksuele en genderminderheden, en deelname van vrouwen aan het ontwerp en beheer van publieke ruimtes, in plaats van eenzijdige segregatie als oplossing.