De zorg voor haar drieling met autisme is méér dan een dagtaak voor Sabrina Abdelliche (48)
In dit artikel:
Sabrina Abdelliche (48) zorgt met bijna voltijdse inzet voor haar drieling Anis, Anes en Ania (bijna 12). De kinderen hebben een diepe vorm van autisme en gedragen zich ontwikkelingsmatig als peuters: ze praten niet, zijn onvoorspelbaar en herkennen geen gevaar. Om hun veiligheid te waarborgen bouwde Sabrina hekwerk rond het balkon en past het gezin het huis aan; de bovenverdieping is vrijwel uitsluitend voor de kinderen ingericht, met onder meer een tentschommel die de jongens kalmeert. Nachtrust is zeldzaam — een van de jongens slaapt bij haar in bed uit angst voor het donker — en de verzorging is continu: wassen, schoonmaken en toezicht zijn dag en nacht nodig.
Sabrina groeide op als verpleegkundige in Constantine (Algerije). Ze trouwde met een Algerijnse Nederlander; aanvankelijk bleef zij met de kinderen in Algerije terwijl haar man in Amsterdam werkte. Toen bij hem darmkanker werd ontdekt verloor het gezin zijn winkel en woning, en liepen de kosten voor de kostbare opvang van de drieling op. Op advies van de ambassade verhuisde Sabrina in 2023 met de kinderen naar Amsterdam, waar ze eerst in de eenkamerwoning van haar man trok en later via woningcorporatie Lieven de Key en het Leger des Heils een wisselwoning kreeg in het Oostelijk Havengebied. Ze ontvangt een persoonsgebonden budget (PGB) omdat ze zelf zorgt; haar man leeft van AOW.
Ondersteuning is er inmiddels wel: de kinderen gaan vier dagen per week naar dagbesteding bij Philadelphia en het gezin wordt begeleid door Stichting Sina. Toch bleef de druk voor Sabrina zo groot dat ze het afgelopen jaar even volledig instortte en maandenlang alleen kon slapen. Inmiddels heeft ze plannen zoals het volgen van Nederlandse les zodra er meer ruimte komt, maar echt naar de toekomst kijken is moeilijk; ze leeft vooral van dag tot dag om stress te beperken.
Een praktisch knelpunt is vervoer. Met het openbaar vervoer kunnen zij de drieling niet vervoeren, waardoor een simpel familietje uit de deur nooit heeft plaatsgevonden. Sabrina hoopt een tweedehands auto te kopen zodat uitstapjes en medische afspraken haalbaarder worden; sparen lukt amper. De stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer — die wekelijks via Paroollezers wensen van Amsterdammers in armoede probeert te vervullen — vraagt daarom om bijdragen voor een auto. Kleine giften zijn welkom; de campagne koppelt lezers die willen helpen aan concrete noden in de stad.
In hetzelfde artikel vertelt Hilow Isaack, een Somalische moeder, over haar situatie in De Pijp: sinds 2010 in Nederland, opgegroeid met alleen koranschool, nu alleenstaand met vijf kinderen (11, 10, 8, 7 en bijna 2). Ze woont nog steeds in een sober tweekamerappartement en wacht op een groter huis; geld voor nieuwe meubels of een vloer ontbreekt. Haar optimisme en betrokken buren trekken aandacht van donateurs — onder wie Maaike de Gruyter — die helpen met inrichting en praktische steun.
Beide verhalen illustreren hoe intensieve zorgtaken, taal- en migratiegeschiedenis, ziekte in het gezin en krappe woon- en financiële omstandigheden samen leiden tot chronische druk op Amsterdammers. Lokale initiatieven en donaties bieden soms het verschil tussen isolement en enig perspectief; in deze gevallen gaat de hulp naar praktische zaken die het dagelijks leven direct verbeteren, zoals vervoermogelijkheden en huishoudelijke spullen.