De Westergasfabriek toen ze nog een fabriek was: 23.080 heipalen voor een plek die zelfs een explosie moest kunnen doorstaan

In dit artikel:

De Westergasfabriek in Amsterdam begon in 1883 als een kolengasfabriek na een concessie van de gemeenteraad aan het Britse Imperial Continental Gas Association. De bouw aan de Haarlemmerweg startte vrijwel direct, omdat de plannen al klaar lagen. Architect Isaac Gosschalk ontwierp het complex met extra aandacht voor explosiegevaar, onder meer door de gashouders ver van de productiegebouwen te plaatsen.

De gemeente had aanvankelijk zelf een gasfabriek willen bouwen om meer grip te krijgen op de gasprijs, maar kreeg daar geen steun voor. In dezelfde periode kreeg de Britse maatschappij ook toestemming voor de Oostergasfabriek. Beide concessies bevatten wel de afspraak dat de gemeente de fabrieken later kon overnemen, wat na lange politieke discussies uiteindelijk gebeurde. In 1903 kreeg de Westergasfabriek een nieuwe gashouder met ruimte voor 100.000 kubieke meter gas, toen de grootste van Nederland.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog stokte de kolenaanvoer en werd straatverlichting in Amsterdam elektrischer. In 1920 stopte de gasproductie in de Oostergasfabriek. De Westergasfabriek verloor haar functie in 1967, toen de stad overstapte op aardgas. Na overdracht door het Gemeente-Energiebedrijf in 1992 kreeg het terrein, na sanering van vervuilde grond en gebouwen, een culturele bestemming.