De wereld is te luid, er is geen ontsnappen aan - ook niet voor de moeder uit Laren

In dit artikel:

Tijdens een korte skivakantie krijgt de columniste het bericht over een grootschalige militaire actie te verwerken: bommen, een gedode leider en internationale reacties die ook Rusland betreffen. Op de berg lijken de gebeurtenissen in eerste instantie ver weg, maar terug op het vliegveld, wachtend op het vliegtuig, komen de beelden en krantenkoppen alsnog het persoonlijke leven binnen. Haar zoon reageert verbaasd en angstig, stelt directe vragen over veiligheid en machtspolitiek en vroeg zich hardop af of Nederland ook doelwit kan worden als machten elkaar als vijand zien.

Rondom haar ziet ze medereizigers die op heel andere manieren met de onrust omgaan. Een welgestelde moeder verdiept zich niet in het nieuws maar in Instagramfoto’s en online winkelen; haar prioriteit is een afspraak om te borrelen en het vullen van een virtueel winkelmandje voor haar dochter. Die tegenstelling – existentiële onrust tegenover vluchtige bezigheden – maakt duidelijk hoe verschillend mensen zoeken naar houvast of afleiding.

De column beschrijft ook de worsteling om een kind te beschermen tegen de constante stroom van crises: liever vertelt ze huiselijke, geruststellende verhaaltjes over de hond en de lentezon dan over geopolitieke motieven. Tegelijk erkent ze dat ontsnappen moeilijk is, want het wereldnieuws is alomtegenwoordig en dringt door, zelfs in het kleinste moment. Zelfs de ogenschijnlijk onbezorgde passagiers hebben hun zorgelijke vraag voor later: kunnen we in mei nog naar Dubai?

Met observaties vol kleine details (een ski-jack met vlek, Larense accenten, geruchten op gossip-sites) schetst Roos Schlikker de spanning tussen dichtbij en ver weg, tussen mediastromen en alledaagse zorgen. De column weerspiegelt de hedendaagse paradox: wereldwijde onrust dringt steeds dieper door in privélevens, terwijl velen kiezen voor vluchtige afleiding, en opvoeders worstelen met hoe en hoeveel ze hun kinderen daarvan laten meemaken.