De wensouders wilden een abortus, de draagmoeder niet; van wie is de baby nu?

In dit artikel:

In Dallas is vorige week woensdag een baby geboren uit een draagmoeder die weigerde een abortus te ondergaan nadat artsen een ernstige hartafwijking hadden vastgesteld. McKenna West, die de zwangerschap had gedragen, vertrok daarvoor naar Texas en wil nu zeggenschap en voogdij over het kind. Zij noemt hem Gabriël. De wensouders uit Californië, die volgens de afspraken als juridische ouders zijn erkend, noemen hem Rumi. Zij zorgen momenteel voor de baby in Texas en zeggen hem de benodigde medische behandeling te willen geven. West heeft haar kind sinds de geboorte niet meer mogen zien.

De juridische situatie is tegenstrijdig. West ondertekende een contract waarin zij instemde met een eventuele abortus en waarin de wensouders als ouders werden aangewezen. Tegelijk bepaalt de wet in Texas dat de vrouw die een kind baart automatisch de wettelijke ouder is. Op grond daarvan probeert West invloed op de voogdij te krijgen. De Texaanse rechter moet uitmaken welke afspraken en regels voorrang hebben. Voorlopig mag West zich niet tegenover anderen presenteren als ouder of voogd, terwijl de wensouders de staat niet mogen verlaten.

De zaak voedt ook het debat over draagmoederschap in Nederland. De Tweede Kamer bespreekt dit najaar wetgeving die de praktijk moet reguleren. Ethicus Theo Boer waarschuwt dat zwangerschap en ouderschap door draagmoederschap van elkaar worden losgemaakt, terwijl een draagmoeder zich tijdens de zwangerschap wel aan het kind kan hechten. Volgens hem kunnen financiële druk, strenge contracten en conflicten over medische beslissingen structurele problemen veroorzaken. Een clausule die een draagmoeder tot abortus verplicht, vindt hij in alle gevallen onaanvaardbaar. Nu de baby is geboren, moeten volgens Boer de belangen van het kind, de wensouders en de draagmoeder gezamenlijk worden afgewogen.

In de Verenigde Staten is de kwestie bovendien politiek gepolariseerd. Antiabortusorganisaties steunen West, terwijl progressieve groepen de wensouders verdedigen en haar verwijten dat ze haar contract niet nakomt. De Republikeinse Texaanse minister van Justitie Ken Paxton koos openlijk de kant van West en legde de wensouders een reisverbod op. Volgens Boer speelt daarbij ook Paxtons campagne voor de Senaat mee: hij wil zich profileren als uitgesproken prolife-politicus. Hij pleit ervoor dat Nederland een vergelijkbare polarisatie voorkomt en alle betrokkenen met respect benadert.