De welgedane burgerij wil de jacht op daklozen voortzetten

In dit artikel:

Het artikel keert zich tegen het Nederlandse beleid waarbij dak- en thuislozen boetes krijgen voor slapen in de openbare ruimte. Volgens de auteur bieden overheden en hulpinstanties vaak onvoldoende woonruimte, terwijl boetes die mensen niet kunnen betalen hun problemen verder vergroten. In sommige gemeenten, waaronder Amsterdam en Groningen, wordt het verbod op buitenslapen daarom niet langer actief gehandhaafd. De Utrechtse gemeenteraad lijkt dat voorbeeld te volgen, ondanks bezwaren van burgemeester Sharon Dijksma.

De discussie laaide opnieuw op na een reportage van Nieuwsuur over vermeende overlast door daklozen. In Utrecht vertelde ondernemer Jennemieke van der Schoot dat zij zich lange tijd gehinderd voelde door een dakloze die bij haar showroom verbleef. Zij vreest dat het beëindigen van het boetebeleid tot meer overlast leidt. In Amsterdam pleiten bewoners eveneens voor strengere handhaving. Nieuwsuur meldde daar 625 overlastmeldingen in het lopende jaar, tegenover 431 in 2025. Een buurtbewoner uit de Plantagebuurt steunt een petitie om boetes opnieuw in te voeren.

Burgemeester Femke Halsema onderzoekt volgens het artikel of slapen in portieken weer strafbaar kan worden, terwijl overnachten in de open lucht toegestaan zou blijven. Onderzoeker Els Schipaanboord van de Rijksuniversiteit Groningen is geen voorstander van boetes voor buitenslapers, maar waarschuwt wel voor een mogelijke ‘aanzuigende werking’: mensen zouden kunnen verhuizen naar gemeenten waar minder wordt gehandhaafd. Ook kunnen kleine tentenkampen volgens haar tot protesten van omwonenden leiden.

De auteur vindt dat in het debat vooral de belangen en gemoedsrust van welgestelde buurtbewoners centraal staan, terwijl daklozen uit het zicht worden verdreven zonder dat hun structurele gebrek aan huisvesting wordt opgelost. Het groeiende aantal dak- en thuislozen, onder wie gezinnen met kinderen, wordt volgens hem onvoldoende aangepakt. De controverse laat daarmee de spanning zien tussen openbare orde, zorgen over overlast en het recht op een veilige plek om te slapen.