De VVD is hoofdschuldige bij de groei en de normalisering van extreemrechts

In dit artikel:

De auteur betoogt dat de Haagse VVD haar vroegere reputatie als fatsoenlijke liberale partij heeft verloren. Volgens hem offert de partij de rechtsstaat en sociale zekerheid steeds vaker op uit electorale angst en om de belangen van welvarende kiezers te beschermen. Als voorbeeld noemt hij voorstellen om hogere defensie-uitgaven vooral door lagere inkomens te laten betalen, terwijl vermogenden en huiseigenaren buiten schot blijven.

Volgens de auteur helpt deze koers het rechtsextremistische verhaal dat sociale voorzieningen en internationale veiligheid tegenover elkaar staan. De afbraak van de verzorgingsstaat zou onzekerheid hebben vergroot, waarna de verantwoordelijkheid daarvoor volgens hem ten onrechte bij migranten en andere minderheden wordt gelegd. Tegelijkertijd zou de VVD extreemrechtse partijen als PVV, FvD, JA21 en BBB uit electorale overwegingen onvoldoende aanspreken op hun anti-rechtsstatelijke standpunten. Ook het presenteren van JA21 als een redelijk alternatief voor de progressieve partijen noemt hij daar een voorbeeld van.

Minister van Justitie David van Weel geldt in het stuk als het meest recente voorbeeld van deze ontwikkeling. De auteur verwijt hem zowel misleiding als lafheid. De Algemene Rekenkamer zou volgens hem met een uitzonderlijke interventie hebben gereageerd op onjuiste informatie, een kwestie waarover de Tweede Kamer vorige week viel, zonder dat Van Weel daardoor zijn functie verloor. Ernstiger vindt de auteur dat de minister volgens hem wegkijkt van de normalisering van fascistoïde taal en ideeën bij extreemrechtse partijen. Van Weel zou zich daarbij verschuilen achter het argument dat hij geen parlementariërs wil beoordelen en de rellen op het Malieveld gelijkstellen aan acties van Extinction Rebellion, hoewel die beweging volgens de auteur niet gemaskerd met stenen naar de politie gooit.

De kritiek beperkt zich niet tot Van Weel. De auteur noemt ook VVD-minister Eelco Heinen, die na eerdere rellen rond een D66-kantoor zei dat geweld niet politiek moest worden gemaakt, en verwijst naar Van Weels eerdere begrip voor een rechtsextremist die bij Ter Apel eigenmachtig grenscontroles probeerde in te voeren.

Ten slotte haalt de auteur oud-minister Mariëlle Paul aan. Zij ontkende dat haar besluit om een plan tegen uitbuiting van arbeidsmigranten uit te stellen door verkiezingsbelangen was ingegeven. Volgens later bekend geworden informatie lag het plan al weken klaar en hadden ambtenaren op snelle publicatie aangedrongen. De auteur vermoedt dat de belangen van de uitzendbranche, een belangrijke VVD-financier, daarbij een rol speelden en concludeert dat politici die volgens hem het vertrouwen in overheid en politiek ondermijnen geen publieke functie meer zouden moeten krijgen.