De vrouw van de notenwinkel riep over de toonbank: 'Zo! Jij hebt een hele jas uitgetrokken! Ozempic?'

In dit artikel:

Bij een notenkraam ontmoet de columniste een vijftiger die opvallend veel gewicht heeft verloren. Terwijl de verkoopster hem bekijkt, blijkt dat hij Mounjaro gebruikt — een middel dat hij gelijkstelt aan de bekender klinkende naam Ozempic — en dat hij daarmee van 139 kilo naar 111 kilo is gegaan. Hij wil nog zo’n twintig kilo kwijt, deels om zijn suikerziekte onder controle te krijgen.

De man vertelt dat zijn kleding weer past en dat eten hem veel minder plezier geeft: zoetigheid en gewone broodjes smaken hem niet meer, alles heeft volgens hem een nare bijsmaak. Daardoor koopt hij noten niet eens voor zichzelf maar voor bezoek. De verkoopster, Patries, die zelf zegt te merken dat ze na de overgang makkelijker aankomt, overweegt ook wel eens zo’n middel, maar de man waarschuwt dat huisartsen het vaak voorschrijven als een levenslang hulpmiddel omdat anders het gewicht snel terugkomt.

Hij legde uit dat hij pas zou stoppen met het middel als hij terminaal ziek werd, zodat hij in zijn resterende tijd weer van eten en leven kan genieten. De ontmoeting schetst een hedendaagse werkelijkheid: krachtige nieuwe medicijnen voor diabetes en gewichtsverlies leveren indrukwekkende resultaten, maar gaan vaak gepaard met onverwachte smaakveranderingen en de implicatie van langdurig gebruik. Voor wie nog niet bekend is: Mounjaro (tirzepatide) en Ozempic (semaglutide) zijn geneesmiddelen die recent veel aandacht kregen vanwege hun effect op afvallen en bloedsuiker, maar ze vragen om overweging van bijwerkingen en levenslange therapie.