De VN is ellende - Tamarah Benima

In dit artikel:

In een kritisch opiniestuk wordt teruggeblikt op de toespraak die Donald Trump op 22 september 2026 hield voor de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties in New York. Volgens de auteur somde de Amerikaanse president vrijwel alle internationale kwesties op, maar deed hij dat vooral als een zelfverheerlijkend overzicht van zijn vermeende diplomatieke successen. Hij wees onder meer op beëindigde conflicten tussen Cambodja en Thailand, Kosovo en Servië, Congo en Rwanda, Pakistan en India en Armenië en Azerbeidzjan. Ook verwees hij naar de gevangenneming van de Venezolaanse president Nicolas Maduro, de vrijlating van politieke gevangenen in Venezuela en Cuba en de Amerikaanse plannen voor een machtswisseling in Cuba.

Trump viel daarnaast de VN-Mensenrechtenraad aan, die hij hypocriet noemde omdat de vervolging van christenen volgens hem onvoldoende aandacht krijgt. Hij stelde ook dat er geen mensenrecht op illegale immigratie bestaat. Opvallend was zijn positieve verwijzing naar een overeenkomst met Denemarken, terwijl hij eerder fel had uitgehaald naar de Deense zeggenschap over Groenland. Volgens het stuk zouden de Verenigde Staten daar omvangrijke militaire complexen kunnen bouwen. Taiwan bleef in Trumps toespraak onbesproken, vermoedelijk vanwege zijn ontmoeting met de Chinese leider Xi Jinping.

Vervolgens verschuift het artikel naar ernstige beschuldigingen over de Verenigde Naties, vooral over de omgang met China. Voormalig VN-medewerker en klokkenluider Emma Reilly zegt dat de organisatie sinds 2006 namen van Chinese dissidenten doorgaf aan de Chinese communistische autoriteiten. Daardoor zouden familieleden en dissidenten zelf onder druk zijn gezet of gemarteld voordat zij VN-bijeenkomsten in Genève konden bijwonen. Reilly stelt dat zij de kwestie in 2013 ontdekte, de secretaris-generaal António Guterres waarschuwde, maar uiteindelijk werd ontslagen. Volgens haar erkende de VN haar wel als klokkenluider, zonder haar daadwerkelijk afdoende bescherming te bieden.

Reilly verzet zich tegen een volledige terugtrekking van de Verenigde Staten uit de VN. Hoewel de VS de grootste financier is en een vertrek de organisatie ernstig zou verzwakken, zou China daardoor juist meer invloed krijgen. Zij pleit daarom voor Amerikaanse betrokkenheid en strenge, onafhankelijke verantwoordingsmechanismen. Die ontbreken volgens haar nu, mede doordat VN-medewerkers wereldwijd immuniteit genieten en daardoor niet strafrechtelijk kunnen worden vervolgd. Dat zou niet alleen gelden voor het doorgeven van namen aan China, maar ook voor seksueel misbruik en andere misdrijven. Reilly verwijst naar honderden officieel geregistreerde gevallen van aanranding en seksueel misbruik, al noemt zij geen periode.

Een tweede klokkenluider, Peter Anthony Gallo, werkte negentien jaar in Azië en bij het interne onderzoeksbureau van de VN. Hij beschuldigt de organisatie al zeker tien jaar van verregaande corruptie, gebrekkige financiële controle en het indirect financieren van terreurgroepen. Volgens hem zou VN-geld in onder meer Libanon en Somalië grotendeels onverklaard zijn verdwenen. Ook noemt hij grootschalig seksueel misbruik door VN-medewerkers en vredestroepen, onder andere in Liberia en Congo. Zijn schatting van minstens 60.000 gevallen tijdens de periode waarin Ban Ki-moon secretaris-generaal was, wordt in het artikel als een bewering van Gallo weergegeven.

De auteur erkent dat Reilly en Gallo een zeer somber beeld schetsen en dat hun beschuldigingen nader onderzoek verdienen. Toch acht hij Reilly geloofwaardig, omdat zij volgens hem persoonlijk risico loopt door haar onthullingen te blijven herhalen. Ook Gallo’s stelling dat VN-vredesmissies conflicten soms eerder in stand houden dan oplossen, vindt de auteur serieus genoeg om grondig te onderzoeken. De centrale conclusie luidt dat de VN, ondanks haar oorspronkelijke idealen, volgens deze klokkenluiders kampt met structurele geheimhouding, straffeloosheid en corruptie.