De 'vernederende overgave aan de male gaze' is verreweg het controversieelste aan de nieuwe Sabrina Carpenter

In dit artikel:

Sabrina Carpenter (26) bracht haar zevende album Man’s Best Friend uit, maar de plaat maakte meer ophef door de controversiële albumhoes dan door de muziek zelf. De cover toont Carpenter op handen en knieën terwijl een staande man haar bij het haar grijpt, wat vrouwenorganisaties beschouwden als vernederend en gericht op de male gaze. Carpenter reageerde laconiek en zei dat de kritiek overtrokken was; de discussie deed denken aan eerdere uproars rond vrouwelijke artiesten zoals Madonna, en brengt opnieuw de vraag op of seksuele zelfpresentatie door vrouwen ooit onbetwist blijft.

Muzikaal levert Man’s Best Friend toegankelijke, veilige pop op, grotendeels geproduceerd en medegeschreven door Jack Antonoff. De eerste single Manchild combineert retrosynths met countrypop en bereikte nummer 1 in zowel de VS als het VK. Verder bevat het album discopop (Tears), zoete r&b-invloeden (Sugar Talking), een fluisterende relatiestukje met humor (We Almost Broke Up Again Last Night) en een potentieel nazomerrefrein in Nobody’s Son. Kortom: aantrekkelijk en vlot geproduceerd, maar weinig verrassend en zelden echt aangrijpend.