De verdieping die ik mis in het publieke debat, mis ik ook in mijn werk - en dan is de conclusie onvermijdelijk

In dit artikel:

Dit is de afscheidscolumn van Dilara Bilgiç (2002), die na veertig wekelijkse columns stopt met haar bijdrage aan Het Parool. Ze legt uit dat de rol van columnist op dit moment niet goed bij haar levensfase past: het vak vereist voortdurend een persoonlijk en opiniërend geluid, maar zij heeft niet wekelijks iets van meerwaarde voor het publieke debat te zeggen en wil haar podium liever inzetten voor minder vanzelfsprekende perspectieven dan voor haar privéleven.

Bilgiç beschrijft de voortdurende spanning tussen reflectie en productie: elke week moet er iets zijn tussen geopolitiek en persoonlijk, beschouwing en opinie, wat de diepgang ondermijnt. Ze hekelt ook ongelijkheid in de mediaframing — bijvoorbeeld het spreken van “aanvallen op doelen van Hezbollah” wanneer het om woonwijken gaat — en hoe collega’s die dat aankaarten soms als ‘gekleurd’ worden bestempeld terwijl andere formuleringen als neutraal gelden. Zulke kwesties vragen om tijd om te laten rijpen, iets dat een vaste wekelijkse deadline in de weg staat.

Ze dankt lezers voor hun aandacht en sluit af met contactgegevens; Bilgiç is psycholoog en schrijver.