De vader van Alisha (37) vermoordde haar moeder Tonnie. 'Ik was boos omdat ze bij hem bleef'
In dit artikel:
Alisha Hartman (37) vertelde in haar slachtofferverklaring hoe jaren van drugsgebruik, paranoia en steeds wisselend gedrag van haar vader het gezin onder druk zette en uiteindelijk leidde tot de moord op haar moeder. Op 29 oktober 2024 werd Tonnie (53) uit Schoonebeek in Hardenberg door haar echtgenoot Hans met messteken gedood nadat ze uit haar werk kwam; een week eerder had zij nog aangifte gedaan wegens mishandeling. Haar vader is in 2025 veroordeeld tot veertien jaar cel en tbs met dwang.
Alisha beschrijft een geleidelijke ontwrichting: de vader begon na deelname aan motorbijeenkomsten harddrugs te gebruiken, raakte vaker afwezig en wisselde heftige humeurwisselingen af met controlerend gedrag. In 2022 vond een zus van Alisha een zakje 3‑MMC in zijn jaszak; in mei 2024 stichtte hij brand in het huis van Tonnie en hun dochters. Ondanks meldingen van buurtbewoners, huisartscontacten, een aangifte en een korte GGZ‑behandeling, slaagden hulpverleners en politie er niet in het geweld vroegtijdig te stoppen. Alisha denkt dat incidenten te veel los van elkaar werden beoordeeld: „Als je die bij elkaar had gezet, had je ook kunnen zien hoe het escaleerde,” zegt ze.
Het drama illustreert volgens haar het brede probleem van intiem partnergeweld en femicide: in Nederland wordt naar schatting elke acht dagen een vrouw door een bekende of familielid vermoord. In reactie daarop werken oppositiepartijen PRO en JA21 aan een initiatiefwet om femicide als misdrijf scherper te beschouwen, zodat rechters kunnen meewegen of er sprake was van een patroon van intimiderend en intimiderend geweld voorafgaand aan een doding.
Voor Alisha is de moord ook een persoonlijk verlies en een breuk in de gezinsstructuur: zij is de oudste van vier dochters, de jongste ligt twaalf jaar achter haar; de drie jongere zussen (24, 23 en 19) wonen nog in het ouderlijk huis. Alisha probeert geen ouderrol op zich te nemen, maar zorgt wel dat ze er voor hen is. Ze worstelt met boosheid en onbegrip over waarom haar moeder niet eerder wegging: „Was ze maar een jaar eerder vertrokken,” zei ze tijdens haar verklaring, omdat dat misschien een gewone scheiding had opgeleverd in plaats van deze escalatie.
Naast rouw zoekt Alisha veranderingen op systeemniveau: betere samenwerking en informatieuitwisseling tussen huisarts, GGZ, Veilig Thuis, politie en reclassering, en een centraal punt waar waarschuwingssignalen samenkomen. Ze erkent dat privacy een rol speelt, maar stelt dat die soms moet wijken als gedrag wezenlijk gevaarlijk is. Ook wil ze slachtoffers aanspreken: zorg dat je op tijd wegkomt; „breng jezelf in veiligheid”, is haar oproep.
Alisha sprak over haar ervaringen tijdens de Publieksacademie voor de Rechtspraak over femicide op 16 april in Groningen, samen met juristen en het Openbaar Ministerie. Haar verhaal toont zowel de menselijke impact van partnergeweld als de lacunes in de keten van zorg en justitie die voorkomen dat signalen tijdig leiden tot effectieve bescherming.