De ultieme grachtengordel-arrogantie: NPO-lieveling Splinter Chabot jankt dat boeken schrijven hem 'bijna wurgt'

In dit artikel:

De columnist reageert verbolgen op een recent NPO Cultuur-interview met presentator en schrijver Splinter Chabot over zijn nieuwe roman Twee Prinsen. In het interview, opgenomen in een chique grachtenpand in Amsterdam, schetst Chabot een theatraal beeld van zijn schrijfproces: hij trekt de gordijnen dicht, steekt kaarsen aan, staat ’s nachts in een weiland om inspiratie op te doen en omschrijft het verhaal als iets dat hem bijna wurgt. De schrijver noemt het zelf "allesverslindend" en stelt dat het hem tot volledige obsessie dwingt.

De auteur van het stuk noemt Chabots klachten over het 'lijden' van het schrijverschap schofferend en wereldvreemd. In scherpe bewoordingen zet hij Chabots relatieve luxe — werken thuis achter een dure laptop in veilige omstandigheden — tegenover echte armoede en gevaarlijk werk elders in de wereld, zoals kinderarbeid in Sri Lankaanse fabrieken en levensgevaarlijk mijnwerkerswerk in Turkije. Volgens de columnist illustreert de uitzending de kloof tussen een gesubsidieerde cultuur‑/grachtengordel‑elite en de hardwerkende burger voor wie elke dag om opstaan en werken draait.

Naast de cultuurkritiek bevat het artikel een politieke oproep: een herhaalde oproep om een petitie tegen de komst van een asielzoekerscentrum (AZC) bij Elst en Rhenen te tekenen. De columnist verwijt lokale overheden dat ze 200 vooral alleenstaande mannen willen huisvesten langs een onverlichte bosweg, en stelt dat asielzoekers voorrang zouden krijgen op sociale huurwoningen, ten koste van lokale bewoners.

Kortom: het stuk is een verontwaardigde aanval op wat de schrijver ziet als het privilège en de zelfverheerlijking van culturele figuren en publieke omroepen, gecombineerd met een actieve campagne tegen een lokaal AZC‑plan. Het mengt cultuurkritiek met politieke mobilisatie en stelt fundamentele vragen over wie publieke aandacht en belastinggeld verdient.