De ultieme arrogantie van Mark Rutte ontmaskerd: Verwoeste jeugd en kapotte ondernemers deden er voor het kabinet gewoon minder toe

In dit artikel:

Tijdens zijn tweede verhoor voor de parlementaire enquêtecommissie Corona verdedigde oud-premier Mark Rutte maandag de belangrijkste coronabesluiten van zijn kabinet. Volgens het artikel erkende hij wel dat de communicatie beter kon, dat de Tweede Kamer soms meer tijd had moeten krijgen en dat het kabinet vaker had moeten reflecteren. Van inhoudelijke spijt of een herziening van het beleid was volgens de auteur echter geen sprake.

Rutte gaf toe dat bij de besluitvorming geen gelijkwaardige afweging werd gemaakt tussen volksgezondheid, economie, onderwijs en sociaal welzijn. De continuïteit van de ziekenhuiszorg had prioriteit; andere belangen werden daaraan ondergeschikt gemaakt. Hij stelde dat dit onvermijdelijk was tijdens een gezondheidscrisis en bleef onder meer achter de avondklok staan, waarvoor hij naar eigen zeggen geen realistisch alternatief zag.

De auteur stelt dat het kabinet daardoor bewust grote maatschappelijke schade accepteerde. Daarbij worden onder meer schoolsluitingen, psychische problemen onder jongeren, eenzaamheid onder ouderen, de financiële gevolgen voor ondernemers en beperkingen van grondrechten genoemd. Ook wordt verwezen naar de derde schoolsluiting in december 2021, die ondanks bezwaren van toenmalig onderwijsminister Arie Slob werd doorgezet vanwege de omikronvariant. Een alternatief, zoals strengere maatregelen voor volwassenen, kwam volgens het artikel onvoldoende aan bod.

Verder verwijt de auteur het kabinet dat de effectiviteit en neveneffecten van maatregelen onvoldoende zijn geëvalueerd. De Onderzoeksraad voor Veiligheid zou eerder hebben vastgesteld dat ingrijpende maatregelen vaak op aannames en modellen werden gebaseerd zonder adequate toetsing achteraf. Ook maatschappelijke deskundigen, onder wie voormalig SCP-directeur Kim Putters, waarschuwden volgens het artikel al vroeg voor sociale en mentale schade, maar kregen naar de mening van de auteur te weinig invloed op de besluitvorming.

Rutte erkende daarnaast dat wetsvoorstellen en maatregelen soms pas laat aan de Kamer werden verstrekt, waardoor parlementaire controle onder druk kwam te staan. Hij stelde dat die haast achteraf niet altijd nodig was geweest. Zijn voorstel om bij toekomstige crises iedere zes tot acht weken te reflecteren, overtuigt de auteur niet, omdat de onderliggende prioriteiten volgens hem ongewijzigd blijven.

De tekst is sterk opiniërend en beschuldigt Rutte van gebrek aan berouw en van een autoritaire bestuursstijl. Aan het slot wordt lezers gevraagd de publicerende rechtse nieuwsorganisatie financieel te steunen.