De Syriërs in Turkije keren (nog) niet terug

In dit artikel:

Gaziantep, 4 februari 2026 — Ahmed, 56, woont sinds 2014 met zijn vrouw en jongste dochter in een sobere tweekamerwoning in een volkswijk van Gaziantep, de provinciegrensplaats waar veel Syrische vluchtelingen zich na 2011 vestigden. Op zijn telefoon toont hij foto’s van puin en ingestorte muren: de resten van zijn huis in Aleppo. Dat beeld vormt de belangrijkste reden dat hij voorlopig niet terugkeert, ook al is volgens het artikel het regime van Bashar al‑Assad verdreven en is de burgeroorlog grotendeels voorbij.

Toen het gezin naar Turkije kwam bestond het uit zeven kinderen; de meesten zijn inmiddels getrouwd en naar steden als Istanbul of Izmir verhuisd. Enkele gezinsleden probeerden kort naar Syrië terug te keren toen Ankara vorig jaar tijdelijk grensbezoeken toestond. Een zoon met vrouw en drie kinderen mocht niet terugkeren omdat ze langer bleven dan toegestaan; een andere dochter vertrok met haar uitgezette echtgenoot. Turkse vluchtelingen met de status ‘tijdelijke bescherming’ mogen de provincie waar ze geregistreerd zijn niet verlaten zonder het risico uitgezet te worden.

Ahmed werkt in Turkije als dakdekker en profiteert van gratis gezondheidszorg en onderwijs die de Turkse staat biedt, maar hij zegt dat Syrië nog geen werk, onderwijs of betrouwbare gezondheidszorg biedt. Over terugkeer zegt hij: “Ooit willen we terug, natuurlijk, het is ons land.” Hulporganisaties melden dat vorig jaar ongeveer een half miljoen Syriërs terugkeerde, maar verwachten dit jaar minder terugkeer vanwege de verspreide verwoesting en het gebrek aan voorzieningen in Syrië.