De Sovjetisering van de woningmarkt: Het kabinet dwingt burgers in peperdure betonnen schoenendozen terwijl het huis met een tuin doelbewust wordt gesaboteerd

In dit artikel:

De Nederlandse nieuwbouw sluit volgens een reconstructie in De Telegraaf slecht aan op de woonwensen van woningzoekenden. Bijna 75 procent van de geplande nieuwbouwwoningen bestaat uit appartementen, terwijl uit onderzoeken blijkt dat 60 tot 70 procent van de woningzoekers liever een grondgebonden woning met een tuin heeft. Op de schaarse eengezinswoningen is daardoor veel concurrentie, terwijl een groot aantal nieuwbouwappartementen onverkocht blijft. Het aandeel onverkochte appartementen zou met 35 procent het hoogste niveau sinds 2013 hebben bereikt.

Taco van Hoek, directeur van het Economisch Instituut voor de Bouw, stelt dat de beperkte bouw van woningen met een tuin vooral het gevolg is van politieke keuzes. Overheden geven prioriteit aan binnenstedelijke verdichting en hoogbouw, onder meer vanwege ruimtegebruik, mobiliteit en klimaatbeleid, in plaats van aan nieuwe wijken aan de randen van steden en dorpen. Het artikel betoogt dat de veronderstelling dat vooral alleenstaanden geen tuin nodig hebben te beperkt is: ook alleenstaanden en stellen zonder kinderen zouden behoefte hebben aan extra ruimte, privacy en een buitenplek.

Daarnaast wordt gewezen op verschillen in bouwtijd en kosten. Industriële prefab-technieken maken het volgens het artikel mogelijk om een eengezinswoning snel te bouwen; als voorbeeld wordt een project van Van Wijnen in Zwijndrecht genoemd. Appartemententorens vergen daarentegen vaak jaren voorbereiding, dure funderingen en parkeervoorzieningen. Toch worden projecten voor grondgebonden woningen volgens de auteur geregeld vertraagd door stikstofregels, ruimtelijke procedures en bezwaren. Zo zouden in Vogelenzang 72 woningen al twee jaar zijn opgehouden.

De auteur wijt de woningcrisis nadrukkelijk aan het beleid van Den Haag en pleit voor soepelere regelgeving, meer bouwgrond aan de stadsranden en ruimere mogelijkheden voor groene woonwijken. De tekst heeft daarbij een uitgesproken politieke toon: hoogbouw en klimaatbeleid worden fel bekritiseerd, terwijl het kabinet wordt verweten onvoldoende woningen te bouwen die aansluiten bij de voorkeur van de bevolking.