De snelle stijging van de prijs van wolfraam wekt zorgen in sectoren die niet zonder dit zeldzaam harde metaal kunnen

In dit artikel:

De heropening van de Dolphin-wolfraammijn in Tasmanië onderstreept hoe sterk de vraag naar het metaal samenhangt met geopolitieke spanningen. De mijn was eerder actief tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog en de Koreaanse Oorlog, maar sloot in 1990. Nu conflicten wereldwijd toenemen, is de productie hervat.

Volgens een dinsdag gepubliceerd rapport van het Centre for Materials & Resilience (CMR) is wolfraam sinds februari vorig jaar negen keer duurder geworden. Het metaal is uitzonderlijk hard, slijtvast, hittebestendig en stralingswerend. Daardoor is het belangrijk voor onder meer kruisraketten, tankbepantsering, vliegtuigen, schepen en boorkoppen, maar ook voor halfgeleiders, ruimtevaart en röntgenapparatuur.

China domineert de markt: het land delft 79 procent van het wereldwijde wolfraam en verwerkt 86 procent ervan. Nadat de Verenigde Staten importheffingen aankondigden, stelde China exportbeperkingen in. Ook de oorlog in Iran heeft de voorraden verder onder druk gezet. De VS beperken inmiddels de uitvoer van wolfraamschroot voor recycling en willen vanaf januari volgend jaar defensiecontracten uitsluiten waarvoor wolfraam uit China, Rusland, Noord-Korea of Iran is gebruikt.

Het CMR, dat het onderzoek samen met Birmingham University uitvoerde, waarschuwt dat Europa te afhankelijk en te afwachtend is. Nederlandse bedrijven merken de gevolgen al. Sietzema Techniek uit Gorredijk gebruikt wolfraamrijke beschermlagen om machines langer mee te laten gaan, maar ziet de winstmarges krimpen en de levertijden oplopen. Alternatieven bevatten minder wolfraam, maar zijn minder slijtvast.

Onderzoeker Benjamin Sprecher pleit voor meer recycling in Europa, bijvoorbeeld via overheidsopdrachten, en voor financiële garanties die investeringen in Europese mijnen en verwerkingsbedrijven ondersteunen. Door sterk schommelende prijzen zijn financiers terughoudend. Zonder een gerichte strategie dreigt Europa volgens het CMR verder afhankelijk te worden van buitenlandse aanvoer.