De relatief jeugdige generatie politici krijgt de beloofde 'nieuwe politiek' maar niet van de grond

In dit artikel:

Een kortstondig optimisme over een “nieuwe politieke cultuur” in Den Haag is volgens deze reconstructie al snel stukgelopen. Begin 2026 vormen D66, CDA en VVD een minderheidscoalitie rond Rob Jetten, waarbij vooral D66 en CDA inzetten op samenwerking, pragmatisme en een opener bestuursstijl. Maar al in de eerste dagen blijkt dat de VVD onder Dilan Yesilgöz liever scherp profileert dan consensus zoekt: snel na het coalitieakkoord duiken overal billboards op met VVD-slogans, en bij de Amerikaanse-Israëlische aanval op Iran volgt een fel eigen VVD-signaal dat het gezamenlijke kabinetsoptreden overstemt.

De kern van het stuk is dat de beloofde cultuurverandering van het kabinet-Jetten niet gaat over vernieuwing, maar juist over een terugkeer naar ouderwetse Haagse verhoudingen: meer overleg, minder conflict en vooral partijen die elkaar nodig hebben. Dat botst met de politieke realiteit. D66 en CDA hopen op een middenkabinet dat laat zien dat partijen samen verantwoordelijkheid kunnen dragen, maar de VVD gebruikt de minderheidsconstructie om weer een duidelijk rechts profiel neer te zetten en kiezers op de flanken terug te winnen.

Volgens het artikel is die spanning niet toevallig. De VVD zoekt na verkiezingsverlies naar ideologische scherpte, terwijl D66 en CDA juist hopen dat samenwerking de politiek weer minder gepolariseerd maakt. Maar het resultaat is een kabinet waarin verschillende politieke logica’s botsen: Jetten en Bontenbal willen verbinden, Yesilgöz wil markeren. Daardoor wordt de minderheidscoalitie tegelijk een proef voor een nieuwe bestuursstijl én een bewijs hoe moeilijk die in Nederland is geworden.