De pijnlijke realiteit na de BBB-breuk: krijgt Mona Keijzer de macht als 76e zetel, of wacht haar de afgrond van Rita Verdonk?

In dit artikel:

Mona Keijzer, de voormalig vicepremier die bij de laatste verkiezingen 111.000 voorkeursstemmen kreeg, is na haar vertrek bij BBB uitgekomen als eenmansfractie in de Tweede Kamer. Haar vertrek markeert een flinke verschuiving op de rechterflank, maar levert haar in Den Haag vooral koudwatervrees op: collega‑partijen tonen weinig interesse in hereniging of opname. Een terugkeer naar het CDA is uitgesloten en ook JA21 sluit haar de deur toe; binnen BBB zelf lijkt herstel voorlopig onrealistisch, hoewel Keijzer zelf niet categorisch elke dialoog uitsluit.

De politieke realiteit in Den Haag is hard: afgescheiden politici raken snel geïsoleerd, zo waarschuwt oud‑ministers die soortgelijke paden bewandelden. Rita Verdonk herinnert aan haar eigen mislukte poging met Trots op Nederland en schetst een beeld van eenzame positie, constante kritiek en gebrek aan ondersteuning. Dat maakt het oprichten van een nieuwe partij op de overvolle rechtervleugel een bijzonder lastige onderneming.

Er staan echter twee plausibele routes open. De eerste is aansluiten bij de recent gevormde Groep‑Markuszower; leider Gidi Markuszower heeft aangegeven dat er ruimte is en sommige waarnemers zien in Keijzer het leiderschap dat een PVV‑afsplitsing kan gebruiken. Keijzer zelf is voorlopig terughoudend om meteen aan een nieuw project te beginnen. De tweede route is machtspolitiek als onafhankelijk Kamerlid: in een parlement met krappe meerderheden kan één zetel beslissend zijn, waardoor zij als 76e stem veel aandacht en reële invloed kan vergaren.

Kortom: Keijzer heeft een kiezersbasis en politieke ervaring, maar of het ‘merk Keijzer’ in het meedogenloze Haagse spel kan voortbestaan hangt af van strategische keuzes, haar bereidheid tot samenwerking en haar vermogen om de eenzaamheid van een eenmansfractie te pareren.