De patiënt doet inmiddels administratie, triage en ondersteunende fotografie

In dit artikel:

De auteur, zelf patiënt met MS, dunne vezelneuropathie en medicijnen die het immuunsysteem onderdrukken, beschrijft een recente ervaring met de huisartsenpost die illustreert waarom standaardtriage problematisch kan zijn voor kwetsbare mensen. Deze week kreeg ze een ontstoken ooglid (een strontje) dat in de avond flink opzwol. Overdag had ze al via de huisartsen-app contact gezocht, maar toen het erger werd ging ze naar de huisartsenpost en vulde het verplichte digitale formulier in.

In plaats van snelle, menselijke hulp kreeg ze eerst een bandje met muziek en de mededeling dat vooraf invullen het proces versnelt — terwijl ze nét het formulier had gedaan. Ze moest daarna zeventien minuten wachten, haar klacht nogmaals mondeling uitleggen, een foto mailen en uiteindelijk horen dat er geen spoed was, tenzij ze koorts zou krijgen. De ervaring wekte frustratie: de patiënt voert nu administratie, triage en beeldlevering uit alsof ze onbetaald onderdeel is van het diagnostisch team.

De schrijver hekelt het standaardadvies om klachten “even aan te kijken” en paracetamol te nemen, vooral omdat bij mensen met chronische aandoeningen of immuunsuppressie terughoudendheid riskant kan zijn. Ze erkent de druk op de zorg, maar vindt de digitale procedures schijn efficiënt: veel herhaling, automatisering en een gebrek aan maatwerk voor kwetsbare patiënten. Met een ironische noot voorspelt ze dat de volgende stap is dat patiënten hun eigen recepten mogen uitschrijven — voorlopig kijkt ze het probleem bij één oog aan en neemt een paracetamol.

Context: de anekdote benadrukt beperkingen van gestandaardiseerde e-healthtriage bij patiënten met complexe medische achtergrond en roept op tot meer responsieve, persoonsgerichte zorg.