'De Palestijnen doen net of de dood geen betekenis voor ze heeft' - Theodor Holman

In dit artikel:

Theodor Holman bekritiseert in zijn column de dubbele moraal die hij ziet in Amsterdam en bredere Nederlandse opinies. Hij wilde aanvankelijk spotten over burgemeester Femke—die volgens hem onlangs paradeerde in een jurk gemaakt van vlaggen van landen waar LHBTQI+-mensen worden onderdrukt—maar houdt zich in uit respect voor kunst en vanwege waarschuwingen van weleer. Wel noemt hij het schijnbare contrast pijnlijk: iemand die kleding draagt met symbolen van onderdrukking, maar tegelijk openbare rouw en solidariteit toont met Palestijnen bij herdenkingen als de Nakba.

Vanuit dat vertrekpunt behandelt Holman het bredere probleem van moderne antisemitische gevoelens in Nederland. Hij trekt een parallel met Adolf Eichmanns verdediging tijdens zijn proces — dat hij alleen maar “gehoorzaamde” — en ziet een hedendaagse variant waarbij veel mensen hun vijandigheid jegens Joden en Israël rationaliseren als plicht: men neemt makkelijk over wat leraren, media, politici en publieke figuren zeggen. Volgens Holman functioneert antisemitisme vaak als groepsmechanisme: het geeft sociale erkenning, stemmen en een gevoel van erbij horen, waardoor racistische uitspraken normaler worden.

Holman zoekt naar een diepere verklaring en noemt jaloezie als kernmotief: bewondering voor de intellectuele en culturele bijdragen van Joden (hij verwijst naar figuren als Marx, Freud en Einstein) gecombineerd met afgunst en ontkenning. Hij vergelijkt ook religieuze houdingen: in zijn voorstelling zijn Joden geneigd vragen te stellen en te onderzoeken, terwijl islamitische bewegingen volgens hem meer eisen stellen — een tegenstelling die hij als typering gebruikt, niet als nuance-rijke analyse.

De columnist veroordeelt wat hij ziet als een verheerlijking van de doodscultus bij sommige Palestijnse groepen en noemt Hamas-actievoerders geen slachtoffers maar daders die bewust de confrontatie zoeken en het eigen volk in gevaar brengen. Hij hekelt Nederlanders die Palestijnen onkritisch als slachtoffer zien en noemt die houding neerbuigend en misplaatst.

Tussen polemiek en persoonlijke anekdotes (onder meer herinneringen aan Van Gogh en een gesprek met Ischa Meijer) waarschuwt Holman dat de groei van antisemitische sentimenten onrustig makend is: hij ziet steeds meer Joden die Amsterdam willen verlaten en vraagt zich af waarom zulke gevoelens steeds makkelijker wortelen in de publieke sfeer. De column sluit met een verwijzing naar zijn samenwerking met Bart Nijman en hun podcast, waarmee hij aangeeft dat dit debat ook in andere media gevoerd wordt.