De oude vriend zei 'kom derin', sprak mijn naam uit als Èman en nee, we gingen in de keuken zitten: 'Hier zit ik aaltied' | column Herman Sandman

In dit artikel:

Herman Sandman ontvangt een oude voetbalmaat in zijn kleine huisje; de ontmoeting speelt zich af aan het keukentafeltje waar Herman zegt dat hij altijd zit. De twee halen herinneringen op aan vroegere voetbaldagen, wisselen geroutineerde kritiek op de wereld en praten over het gemis van Hermans broer, die elf jaar eerder overleed. Herman toont zijn medicijnrol — hij slikt dagelijks medicijnen — en rookt desondanks onverschrokken.

Het interieur weerspiegelt zijn persoonlijkheid: veel zwart, zware gordijnen en planken vol cd’s en elpees. Muziek noemt hij “nog steeds mien alles”, en zijn oude stereo staat centraal, ook als het zwarte katje Pukkie erop gaat liggen. De verteller merkt op hoe Herman zijn naam uitspreekt in het Veenkoloniaals (zonder H, klemtoon op de eerste lettergreep), een kleine, vertrouwde taalvorm die ook in namen als Àam of Ìnnerk terugkomt.

De scène schetst een ingetogen portret van vriendschap en ouder worden: dagelijkse gewoonten, nostalgie, kleine rituelen (cola, sigaret, platen) en de troost van muziek en huisdieren geven richting aan Hermans leven, ondanks verlies en gezondheidsbeperkingen.