De ooit gezonde vrouwen zien er nu uit als hondjes op de hoedenplank van de auto

In dit artikel:

Journalist Roos Schlikker gebruikt een persoonlijke gebeurtenis — het eetprobleem en de ondervoeding van haar moeder, die uiteindelijk met het postuur van een twaalfjarige stierf — om een bredere ontwikkeling in mode en media aan de kaak te stellen. Deze week zag ze op de Milan Fashion Week een extreem mager uitziende Demi Moore, een beeld dat ze ook herkent bij andere bekende vrouwen; voor Schlikker symboliseert dat een zorgwekkende terugkeer naar uiterst dun als norm.

Ze koppelt die waarneming aan maatschappelijke cijfers en trends: in 2020 stonden plussizemodellen nog voor een klein deel op de catwalks; in 2025 is dat aandeel volgens haar bron verder gekrompen, terwijl maat 32 en 34 weer dominant zijn. Tegelijk merkt ze dat nieuwe behandelingen en schoonheidsingrepen thinness makkelijker bereikbaar maken, waardoor het ideaal van extreem slank zijn zich opnieuw kan verspreiden.

Schlikker belicht de schadelijke gevolgen van langdurige ondervoeding: verlies van spiermassa, verstoring van hormoonhuishouding en afname van botdichtheid, en ze benadrukt de emotionele tol voor naasten — haar vader durfde haar bijna niet meer aan te raken. Haar persoonlijke verhaal wordt een waarschuwing tegen het romantiseren of normaliseren van een magere esthetiek: volgens haar betekent 'nul' verdwijnen, zowel lichamelijk als symbolisch.

Kortom: de column roept op tot meer aandacht voor gezondheid boven modetrends en herinnert aan de menselijke prijs van een hernieuwde hunkering naar uiterste dunheid. Voor wie context wil: extreem lage lichaamsgewicht brengt serieuze medische risico’s met zich mee (onder meer botontkalking, hormonale problemen en verhoogd overlijdenrisico), en maatschappelijke normen en media spelen een grote rol in hoe lichaamsbeeld zich ontwikkelt.