De olifant in de kast met porselein, de tactische flaters en geen Belgische topdag: de WK-wegrit bij de vrouwen ontbeend

In dit artikel:

Demi Vollering heeft in Montréal de wereldtitel op de weg veroverd na een bijzonder spannende vrouwenkoers. Nederland controleerde de wedstrijd vanaf het begin volgens een vooraf strak uitgewerkt plan van bondscoach Laurens ten Dam. De vroege aanval van Vollering leek aanvankelijk riskant, omdat haar voorsprong beperkt bleef en Katarzyna Niewiadoma en Elisa Longo Borghini opnieuw aansluiting vonden. Toch vonden de analisten dat Nederland door pech en het verlies van Femke de Vries weinig andere keus had dan vroeg door te trekken.

In de achtervolging ontstond een beslissende groep. Marlen Reusser verrichtte veel werk op het vlakke, maar Niewiadoma en Longo Borghini slaagden er niet in haar definitief af te schudden. Volgens de studiogasten verspilden zij daardoor krachten die ze in de slotronde nodig hadden. Toen Vollering, Niewiadoma en Longo Borghini vooraan overbleven, werkte Niewiadoma relatief veel mee, hoewel ze in een sprint normaal gesproken de mindere van Vollering is. Vollering bleef juist lang wachten en toonde volgens de commentatoren mentale groei door haar sprint perfect te timen. Ze versloeg Niewiadoma en pakte zo de aangekondigde, maar niet vanzelfsprekende wereldtitel.

De analisten prezen vooral de Nederlandse eensgezindheid en de duidelijke rolverdeling binnen de ploeg. Ten Dams directe aanpak en de afspraak dat de winnares de ploeg trakteert, werden aangehaald als symbolen van de teamgeest. Nederland zette de koers hard genoeg om veel concurrentes uit te putten.

Over België waren de reacties gematigd. De Belgische ploeg stelde teleur, maar het zware parcours bleek voor veel landen te lastig. Lotte Kopecky kon niet lang met de besten mee: ze blijft volgens de commentatoren vooral een sprintster en werd op de beklimmingen telkens verder teruggeslagen. Een top vijf was alleen met een uitzonderlijke dag mogelijk geweest.