De nieuwe film over het leven van Michael Jackson moet haast wel de misleidendste biopic ooit gemaakt zijn

In dit artikel:

De nieuwe biopic Michael, die het leven van Michael Jackson behandelt, is volgens recensent Stefan Raatgever (Het Parool) vooral een door de familie gecontroleerde reclamestunt en weinig geloofwaardige levensschets. Bijna alle Jacksons – inclusief La Toya – staan als executive producers op de credits en ook John Branca, die de rechten op de nalatenschap mede beheert, fungeert als producent. Dankzij die goedkeuring bevat de film uiteraard vrijwel al Jacksons repertoire, maar diezelfde familiebescherming bepaalt ook de toon: ongemakkelijke aspecten en beschuldigingen van kindermisbruik worden weggelaten.

De film volgt Jacksons opkomst vanaf de kindertijd in Gary, Indiana, en eindigt aan het eind van de jaren tachtig, een bewuste keuze waardoor latere aanklachten buiten beeld blijven; het einde hint op een mogelijk tweede deel dat vermoedelijk evenzeer de lijn van de erfgenamen zal ondersteunen. De sterkste momenten zitten volgens Raatgever in de vroege repetitiescènes; Juliano Valdi overtuigt als heel jonge Michael. Jaafar Jackson (kleinzoon van Jermaine) speelt de jongvolwassen Michael en doet het muzikaal en qua dans respectabel — zijn deelname is ook vrijwel te verstaan als familieplicht.

Hardere kritiek geldt het script en de regie: de film zou een flinterdun, geparfumeerd portret leveren dat teruggrijpt op clichés (de lieve, naïeve artiest; de toegewijde moeder; de grote goeddoener) en interessante verhaallijnen veronachtzaamt. Belangrijke figuren worden gereduceerd of weggelaten: Janet Jackson is helemaal afwezig en Quincy Jones wordt tot een karikatuur van een producent gedegradeerd. Veel scenes vervallen in stereotiepe plaatjes van platenbazen, extatische fans en hagiografische symboliek.

Samengevat beschouwt de recensie Michael niet als een serieuze biografie maar als een gefilterde, familiegestuurde verheerlijking die belangrijke controverse en nuance bewust vermijdt.