De natuur is zo kwetsbaar dat zelfs honden er soms niet mogen poepen
In dit artikel:
In Nederland leidt de combinatie van hoge recreatiedruk en verzuring/stikstofdepositie ertoe dat honden steeds vaker worden geweerd uit natuurgebieden. Concreet besluit: het Ulvenhoutse Bos bij Breda — nu nog 112 hectare losloopgebied — wordt vanaf komende zomer grotendeels afgesloten voor honden. Circa 40% van het bos wordt dan verboden terrein voor honden, 40% krijgt een aanlijn- en opruimplicht en 20% blijft voorlopig een losloopgebied. Over drie jaar geldt een volledig hondenverbod in het hele bos; intussen onderzoekt de gemeente samen met Staatsbosbeheer alternatieve losloopplekken op loopafstand van woningen.
De maatregel is bedoeld om kwetsbare flora en fauna te beschermen. Hondenpoep en urine leveren extra stikstof, waardoor zeldzame planten in zulke verzwakte ecosystemen kunnen verdwijnen. In het Ulvenhoutse Bos lopen jaarlijks naar schatting tussen de 140.000 en 730.000 honden rond, wat volgens berekeningen leidt tot tienduizenden kilo’s hondenpoep en tienduizenden liters urine per jaar. Daarnaast leidt rennend en jagend hondengedrag tot vertrapping van planten en verstoring van vogels en zoogdieren; onderzoekers constateren dat er in het bos momenteel nog maar één ree leeft en dat het aantal door honden verstoorbaar is.
Staatsbosbeheer, provincie Noord-Brabant, het waterschap, ZLTO en meerdere gemeenten namen het besluit gezamenlijk. Staatsbosbeheer zegt onder grote druk te staan omdat het gebied deel uitmaakt van Natura 2000 en Europa eisen stelt aan het behoud van soortgroepen. Boswachters kregen bij de aankondiging agressieve reacties van sommige hondenbezitters, maar de organisatie blijft achter de ingreep staan. Naast het hondenverbod worden in totaal ruim twintig maatregelen ingezet om de natuurkwaliteit te verbeteren.
De discussie is niet uniek voor Ulvenhout: ook in andere gebieden, zoals Bilwijk (Haastrecht) en de Loonse en Drunense Duinen, zijn al verboden of aanlijnregels ingevoerd vanwege dezelfde problemen. De casus illustreert de bredere spanning tussen recreatie en natuurbescherming in Nederland en de moeilijkheid om gedragsregels voor grote bezoekersaantallen effectief te handhaven.