De moderne brandstapel

In dit artikel:

In Yorkshire Wildlife Park in Engeland kwam enkele dagen geleden een verwarde jongeman om het leven nadat hij meerdere hekken was overgeklommen en bij een Siberische tijger terechtkwam. Op online gedeelde beelden lijkt hij contact met het dier te zoeken. Er wordt nog onderzocht hoe hij precies in het verblijf belandde en of hij tijdens een mentale crisis verkeerde. De tijger is niet afgemaakt: het dier handelde volgens zijn instinct.

Onder berichten over het incident verschenen echter veel kille en beledigende reacties. Sommige gebruikers maakten grappen over de dood van de jongen, plaatsten lachende emoji’s of scholden hem uit. Ook nadat anderen erop wezen dat hij mogelijk psychotisch was, bleef een deel van de reacties zonder enig mededogen. Hoewel trollen en nepaccounts een rol kunnen spelen, stelt de auteur dat zulke reacties alleen effect hebben omdat er een publiek voor bestaat.

De tekst vergelijkt deze online meute met de heksenvervolgingen uit de late middeleeuwen. In die tijd werden afwijkende of kwetsbare mensen aangewezen als schuldigen voor rampen en tegenslagen. Tegenwoordig functioneren sociale media volgens de auteur als een moderne ‘Heksenhamer’: algoritmen, pesterijen en online beschuldigingen kunnen zich razendsnel verspreiden en een zondebok creëren.

De centrale kritiek is dat mensen op internet hun empathie verliezen zodra een slachtoffer tot onderwerp van vermaak of veroordeling wordt gemaakt. De echte ‘wildernis’ bevindt zich daarom niet in het dierenpark, maar volgens de auteur bij mensen die vanuit hun huis, vaak naast hun geliefde huisdier, meedoen aan een digitale hetze.