De meeste dieren hebben een woord voor mens

In dit artikel:

Tijdens een wandeling op een Schots eiland ontdekt de columnist dat de aanwezigheid van mensen de schapen ernstig verontrust. Moeders roepen hun lammeren terug en rennen met opgeheven koppen de heuvels op, terwijl de wandelaar op verzoek van de boer de schapen telt en nagaat hoeveel er inmiddels hebben gelammerd. De dieren kunnen grotendeels zelfstandig bevallen, maar sommige blijken gewond of dood bij kliffen te liggen.

De ervaring maakt de schrijver bewust van de angst die mensen bij dieren veroorzaken. Prairiehonden waarschuwen elkaar bijvoorbeeld voor mensen als voor “slecht nieuws”, terwijl de columnist zichzelf ondanks een liefde voor dieren ook herkent in iemand die vliegen, motten en muizen bestrijdt. Tijdens een hittegolf denkt diegene bovendien na over de illusie dat rampen anderen zullen treffen, zoals Frankrijk, of dat rijke mensen zich met bunkers kunnen afzonderen van een verslechterende wereld. Iedereen, zo stelt de columnist, zou op zijn eigen aandeel en tegenstrijdigheden mogen worden aangesproken.

Een herinnering aan leeuwen en gazelles die naast elkaar lagen zonder paniek, benadrukt hoe weinig intimiteit mensen doorgaans met wilde dieren ervaren. De column eindigt met een speelse vraag: kunnen prairiehonden onderscheid maken tussen mensen en roepen ze soms ook “goed nieuws” bij iemands komst?