De magistrale dansvoorstelling 'Co(te)lette' beweegt zich tussen onze lichamelijke driften en de buitenstaandersblik op datzelfde lichaam
In dit artikel:
De reprise van Co(te)lette van gezelschap WArd/WaRD – bijna twintig jaar na de première opnieuw op de planken – confronteert het publiek in de theaterzaal met de vraag wie het vrouwelijke lichaam bezit. De choreografie van Ann Van den Broek zet drie danseressen in een schijnbaar dubbelspel: glanzende catwalk-houdingen en gecontroleerde poses tegenover woedende, erotische lichamelijkheid. Scènes variëren van een ritualistische presentatie van achterwerken en kittige poses tot rauwe ontkleding, agressief tasten en een wanhopige, bijna theatrale overgave aan drift.
Bij binnenkomst plakken medewerkers telefooncamera’s af; die maatregel onderstreept hoe essentieel het ongrijpbaar houden van het live-beeld is voor dit stuk. De voorstelling analyseert de blik van buitenaf door clichés van verleidelijkheid tegen intieme, lichamelijke verlangens te zetten: een vinger die van de toeschouwer naar zichzelf wijst, demonstratief betasten naast hevig wrijven, en het lijf dat zowel bespot als gekoesterd wordt.
De soundscape van Arne van Dongen ondersteunt de dans zonder traditionele beat; de impuls komt uit de bewegingen van de performers zelf. Opvallend zijn de eigen kleuren die de dansers toevoegen: Matthea Lára Perdesen als vorstelijk ongenaakbaar, Isaiah Selleslaghs als broeierig en Sixtine Biron als speels onschuldig (met Celine Werkhoven die afwisselt).
De herneming voelt actueel: in een tijd van alomtegenwoordige camera’s en onophoudelijke publieke beoordeling van vrouwenlichamen biedt het theater een plek waar beelden niet zomaar worden geclaimd. Co(te)lette blijft daarmee een krachtige, prikkelende verkenning van macht, schoonheid en bezit van het lichaam.