De maffia bood aan een deel van de waterrekening te betalen

In dit artikel:

In Rio de Janeiro is het stelen van stroom of water via een clandestiene aftakking—een zogenaamde gato, naar het kat-achtige, geruisloze karakter—een veelvoorkomend probleem. De auteur schetst dat zelf kort ervaring had met een tijdelijk elektra-gato via de leiding van zijn verhuurder, uitgevoerd door een klusser nadat een monteur weigerde.

Centraal staat het verhaal van een vriend die al geruime tijd last had van laag waterdruk. De watermeter bleek meer dan honderd meter verderop te liggen; om die naar zijn woning te verplaatsen huurde hij een bedrijf in. De monteurs ontdekten dat er inderdaad illegaal werd afgetapt en konden de aftakking traceren naar een naastgelegen pand dat door een drugsbende werd gebruikt. Omdat zo’n meter zo ver weg zat, had het probleem veel groter kunnen zijn — in theorie zouden er wel twintig gatos kunnen bestaan — maar nu was het één criminele buur.

De vriend confronteerde de bende zelf; een lokale advocaat trok zich terug zodra bleek dat de bendechef erbij was betrokken. De gang bood een oplossing aan: “Meester, we kunnen een deel van de rekening betalen”, zei een van hen. Kort daarna verbeterde de waterdruk: de aftapping leek gestaakt.

Maar de praktische kwestie bleef: het waterbedrijf kwam niet opdagen om de nieuwe aansluiting te realiseren. Meerdere afspraken die binnen 48 uur uitgevoerd zouden worden, werden herhaaldelijk gebroken en een afspraak verdween zelfs uit het systeem, waardoor de vriend opnieuw moest beginnen. Het verhaal illustreert twee problemen: de normaliteit en risico’s van illegale aftappingen, soms verbonden aan georganiseerde misdaad, en de frustrerende bureaucratie van nutsbedrijven die burgers zonder veel middelen laat zitten — met de bittere constatering dat praten met de maffia soms sneller lijkt te werken dan met het openbare waterbedrijf.