De ligfietser vervolgde, met overslaande stem: 'Zo beginnen dus óórlogen, hè?!'

In dit artikel:

Op een zonnig bankje bij de vijver op het Olympiaplein beschrijft Sylvia Witteman hoe een man van eind 30 met twee jonge kinderen probeert rustig een boek te lezen: "Van doel naar deal". Om hen zoet te houden geeft hij ze plantenspuitjes uit zijn tas en laat ze de planten water geven. Het meisje gaat voorzichtig te werk; het jongetje zoekt het spel in hardere stralen. Eerst krijgt de vader, die toneel speelt en zich 'dood' laat schieten, het water over zich heen, waarna hij kordaat ingrijpt: niet bij zijn dochter en ook niet bij "die mevrouw".

Even later raakt de jongen een passerende ligfietser, die woedend uitstapt en het incident zwaar overdramatisch opvoert — "Zo beginnen dus oorlogen", roept hij — en zelfs stelt dat een waterpistool een wapen is. De vader berispt zijn zoon en reageert droog en afgemeten op de klaagzang van de fietser; die loopt beteuterd weg en de vader hervat ongestoord zijn boeklezing.

De anekdote werkt als een kleine observatie over ouderschap, kinderlijk spel en overgevoelige reacties van omstanders: praktische oudertrucs (een plantenspuit als afleiding) botsen met de onvermijdelijke chaos van spelende kinderen en de theatrale verontwaardiging van toevallige passanten. Witteman besluit licht ironisch dat ze hetzelfde boek ook wel wil hebben.