De levenslust van Amrita Sher-Gil verbindt Boedapest, Parijs en New Delhi in het Drents Museum | kunst kijken met Eric Bos

In dit artikel:

In het Drents Museum in Assen is het veelzijdige, grensoverschrijdende oeuvre van Amrita Sher‑Gil (1913–1941) te zien: een traject van haar jeugd in Boedapest via de ateliers van Parijs naar New Delhi en Lahore. De tentoonstelling laat zien hoe haar stijl en thematiek telkens van gezicht veranderen en vraagt de bezoeker steeds om een andere blik.

Sher‑Gil, dochter van een Hongaarse operazangeres en een aristocratische vader, werd op zestiende toegelaten tot de École des Beaux‑Arts in Parijs (1929). Haar Parijse werk ademt levenslust: experimentele zelfportretten, krachtige naakten en stadsgezichten waarin ze licht achter vormen schildert om ruimtelijkheid te creëren. Een opvallend werk in Assen is een Parijse Seine uit 1932, gezien vanaf de torenspits van de Notre‑Dame, en het zelfportret getiteld Zelfportret als Tahitiaanse dat duidelijk verwijst naar haar bewondering voor Gauguin en Cézanne. In 1933 won ze als eerste Indiase vrouw op de Salon van Parijs een gouden medaille voor een schilderij van twee vrouwen in een interieur.

Na haar terugkeer naar het subcontinent verandert haar palet en onderwerpkeuze: ingetogen, decoratieve composities met vrouwen in sari’s, plattelandsscènes en warme kleuren (magisch groen en oranjerood vormen haar favorieten). Ook haar voorkomen verandert in foto’s: van lachend bohemien in Europa naar ernstiger, met bindi, in India — en ook haar persoonlijke leven lijkt in die periode anders geordend.

Hoewel Sher‑Gil op 28‑jarige leeftijd stierf, is ze in India een icoon — straten en postzegels herinneren aan haar en ze wordt gezien als grondlegger van de moderne Indiase kunst. De tentoonstelling in het Drents Museum is de eerste in Nederland en biedt een brede kennismaking met haar interculturele, technisch uiteenlopende werk. Praktisch: Drents Museum, Assen. Open di‑zo 10–17 uur. Tentoonstelling t/m 20 september.